"Szkoda, że nareszcie": o fenomenie lidera zespołu Pogodno
Szczecińska grupa Pogodno należy do czołowych zespołów polskiej muzyki alternatywnej przełomu XX i XXI wieku. Założona w 1996 roku i debiutująca cztery lata później płytą "Pogodno" formacja w latach 2000-2007 wydała siedem spośród dziesięciu swoich albumów, a utwory takie, jak "Pani w obuwniczym", "Człowiek doskonały", "Orkiestra" czy "Paparara" weszły do kanonu polskiej piosenki. Jednak żadna, nawet najbardziej rozbudowana encyklopedyczna notka nie odda fenomenu, jakim był zmarły w 2022 roku na zawał serca w wieku 48 lat lider formacji Jacek "Budyń" Szymkiewicz.
Stworzony przez jego przyjaciela, autora wielu teledysków Pogodna, reżysera Sebastiana Juszczyka dokument "Szkoda, że nareszcie" próbuje opisać tę barwną postać, z którą pod względem kreatywnej energii, twórczego szaleństwa i wymykania się schematom konkurować może w Polsce chyba jedynie Tymon Tymański.
Z ekranowych wspomnień członków Pogodna, a także współtworzonej przez Budynia formacji Babu Król oraz tych, którzy mieli okazję z nim współpracować, wyłania się postać niezwykle barwnego barda, zafiksowanego na tekstach i muzyce, który w twórczej manii był w stanie w ciągu jednej nocy tworzyć całe albumy i na których nie sposób znaleźć fałszywą nutę. Szalonego poety, którego surrealistyczne rymowanki wirtuozerią nie ustępowały w niczym gitarowym solówkom, jakimi wprawiał w osłupienie swoich przyjaciół i fanów.
Zobacz zwiastun filmu "Szkoda, że nareszcie".
Mroczna strona ciągłego "życia w trasie"
Opowiadana chronologicznie historia, bogato ilustrowana za pomocą fragmentów teledysków i animowanych wstawek, stara się zawrzeć w półtoragodzinnej opowieści blisko trzy dekady - od licealnych prób z gitarą po pośmiertnego Złotego Fryderyka. Siłą rzeczy jest więc skrótowa i anegdotyczna. Na szczęście Sebastian Juszczyk nie buduje filmowego pomnika, pokazując również mroczną stronę ciągłego "życia w trasie" i psychiczną cenę, jaką płaci się za nadwrażliwość i ten szczególny sposób widzenia świata, który pozwala dostrzec to, co ukryte pod powierzchnią codzienności.
Zobacz również:
Zarazem jednak skupia się wyłącznie na muzycznym i okołoscenicznym wizerunku Jacka Szymkiewicza, w żaden sposób nie próbując zajrzeć za kotarę życia prywatnego, by skonfrontować historię Pogodna i Budynia z bliskimi artysty. Czuć również, że realizowanemu "na świeżo" po odejściu Budynia dokumentowi momentami brak dystansu do opisywanej historii, a potrzeba jej opowiedzenia bierze górę nad filmową formą, która mogłaby bardziej twórczo spoić ekranową narrację.
To spojrzenie przyjaciela i fana skierowane przede wszystkim do tych, którzy znają i kochają muzykę Pogodna. Juszczyk opowiada o Budyniu jak o dźwięku, który wciąż jeszcze wybrzmiewa. Jego film przepełniony jest szacunkiem, melancholią i nostalgią. Tym większą, że wśród wspominających Jacka Szymiewicza jest, zmarły w tym roku, Stanisław Sojka. "Szkoda, że nareszcie" trafił do kin tuż przed Zaduszkami. I z pewnością nie jest to data przypadkowa.
6,5/10
"Szkoda, że nareszcie", reż. Sebastian Juszczyk, Polska 2025, dystrybutor: Against Gravity, premiera kinowa: 31 października 2025 roku.
