"Podczas 19. odsłony Mastercard OFF CAMERA przedstawiamy 'Nastoletnie Dramaty', w której 'zdecydowanie zrywamy ze standardowym przedstawieniem okresu dojrzewania'. Pokazując nie tyle typowe dla niego rozterki, w rodzaju młodzieńczego buntu i sprzeciwu względem norm świata dorosłych czy zastanego status quo. Ale bardziej nawet - odsłaniając jego mroczne, niepokojące i nieszablonowe oblicza. Prezentowane tu filmy, wykorzystując oczywiście konwencje właściwie dla uwielbianego przez widzów kina inicjacyjnego - konfrontują młodych bohaterów z trudnymi, bolesnymi problemami - jakie często przekraczają kompetencje dorosłych" - zaznacza Grzegorz Stępniak, Dyrektor Artystyczny Mastercard OFF CAMERA.
Kolejną nowością programową jest sekcja "Polityczne Fikcje", która przygląda się kinu politycznemu jako przestrzeni nieustannego napięcia między rzeczywistością, a wyobraźnią i talentem twórców. Zebrane filmy nie tylko komentują wydarzenia polityczne, ale też badają emocje, lęki i nadzieje towarzyszące życiu w świecie głębokich podziałów i narastającej niepewności. Polityka jest doświadczeniem codziennym bezpośrednio i pośrednio dla bohaterów filmów. Program sekcji proponuje szerokie spojrzenie na kino polityczne, rozumiane jako zbiór różnorodnych form i strategii opowiadania o władzy, wpływu jej na codzienne życie i odpowiedzialności o życiu we wspólnocie.
Nastoletnie Dramaty
Sekcja ta poświęcona jest doświadczeniu dorastania rozumianego jako moment radykalnej wrażliwości, gdy granice między dzieciństwem a dorosłością ulegają zatarciu. Zebrane w niej filmy opowiadają o młodych bohaterkach i bohaterach konfrontujących się z konsekwencjami decyzji podjętych zbyt wcześnie, albo narzuconych przez okoliczności czy też dorosłych. Dojrzewanie jest tu procesem bolesnym, pełnym napięcia, trudnej ciszy i nowych emocji, których nie da się łatwo nazwać. "Nastoletnie Dramaty" pokazują dorastanie jako stan zawieszenia - pomiędzy przeszłością, która wciąż determinuje teraźniejszość, a przyszłością, która pozostaje niepewna, a jej zaplanowanie jest niemalże nierealne. To filmy zarówno o kruchości, jak i o sile, o próbach odnalezienia własnego miejsca w świecie, który rzadko oferuje gotowe odpowiedzi.
"The Ivy", reż. Ana Cristina Barragán
Bohaterką nagrodzonego na festiwalach w Wenecji i San Sebastián filmu Any Cristiny Barragán jest trzydziestoletnia Azucena. Kobieta naznaczona traumą przeszłości, która od trzynastego roku życia jest matką, była zmuszona do porzucenia obiecującej kariery gimnastycznej. Nowo narodzone dziecko oddała do adopcji, żyjąc przez lata w poczuciu winy i emocjonalnej pustki. Pewnego dnia dorosła już kobieta postanawia odnaleźć porzuconego syna. Niemalże pełnoletni Julio przebywa w placówce opiekuńczo-wychowawczej i jest jednym z tych, którzy nigdy nie zostali adoptowani. Nie przeszkodziło mu to jednak w zbudowaniu swojego bezpiecznego świata u boku rówieśników. Azucena chce odzyskać utracone rodzicielstwo i zadośćuczynić swoje winy. Ana Cristina Barragán z dużym wyczuciem i empatią zastanawia się, czy zerwane kiedyś rodzinne więzy da się na nowo połączyć. Ten intymny, liryczny dramat bardziej niż w dialogu rozgrywa się w gestach, spojrzeniach i tym co niewypowiedziane.
"W drodze", reż. David Pablos
Dwudziestoletni Veneno większość czasu spędza kręcąc się po przydrożnych barach w pobliżu autostrad w północnym Meksyku. Nie ma domu, rodziny, przyszłości i żadnych perspektyw, a na doraźne potrzeby zarabia własnym ciałem, sypiając z kierowcami tirów. Kiedy jeden z nich oszukuje chłopaka i grozi mu śmiercią, Veneno wie, że musi stamtąd jak najszybciej uciec. Potrzeba chwili doprowadza go do spotkania z Muñeco, który jest starszym, zamkniętym w sobie kierowcą. Początkowo bohaterowie nie nawiązują silnej więzi, ale wraz ze spędzaniem kolejnych dni razem w ciasnej kabinie tira, zaczynają się do siebie zbliżać. Obaj bohaterowie są na swój sposób wyrzutkami, ale w swoim towarzystwie otrzymują namiastkę bezpieczeństwa. Film Davida Pablosa łączy w sobie elementy kina drogi i zmysłowego thrillera. Meksykański reżyser podejmuje temat toksycznej męskości i pokazuje, że nawet w takim środowisku jest miejsce na bliskość.
"Cuerpo Celeste", reż. Nayra Ilic García
Akcja filmu Nayry Ilic García rozgrywa się latem 1990 roku, gdzie Chile po wieloletniej dykta-turze Augusto Pinochet wchodzi na demokratyczną ścieżkę. Obok ważnego, historycznego momentu swoją celebrację ma grupa bohaterów filmu, w tym tytułową piętnastoletnia Celeste. W powietrzu czuć nadchodzące zmiany, a świat wydaje się pełen radości i nadziei na nową przyszłość. Wszystko zmienia się jednak w chwili, gdy dochodzi do tragicznego wydarzenia, które rozbija tę idyllę i pogrąża matkę głównej bohaterki w głębokiej depresji. Po roku Celeste wraca do tej samej miejscowości, by odkryć, że nic już nie jest takie samo. Film chilijskiej reżyserki zawieszony jest pomiędzy przeszłością a przyszłością - dotyczy to nie tylko losów głównej bohaterki, ale również całego kraju. Ten sugestywny i poetycki obraz dorastania został doceniony przez publiczność Tribeca Film Festival w Nowym Jorku.
Polityczne Fikcje
Polityka otacza nas dzisiaj z każdej strony i trudno wobec niej pozostać obojętnym. Wszystkie odmiany słowa polityka, w tym coraz bardziej popularna geopolityka, weszły już do kręgu zainteresowań większości społeczeństwa. Realne zagrożenie globalnym konfliktem, kryzys wartości, głęboka polaryzacja ludzi, ale też iskierka nadziei, że w imię wyższego celu różnice przestają mieć znaczenie, a liczy się jedność i solidarność. Kino staje się nie tylko zwierciadłem rzeczywistości, ale również przestrzenią, gdzie wyobraźnia konfrontuje się z lękami związanymi z czasem, w jakim przyszło nam żyć. W tegorocznej sekcji specjalnej spróbujemy znaleźć odpowiedź na pytanie, czym dzisiaj jest kino polityczne i jakie przybiera formy.
"Julian", reż. Cato Kusters
W swoim fabularnym debiucie niespełna trzydziestoletnia Cato Kusters przedstawia akt miłosny, jakim jest zawarcie związku małżeńskiego jako polityczny manifest. Bohaterki jej filmu - Julian i Fleur zakochują się w sobie bez pamięci pod wpływem przypadkowego spotkania, a ich relacja od razu nabiera tempa. Fleur wpada na pomysł, by zawrzeć ślub w każdym z dwudziestu dwóch krajów świata, w których małżeństwa jednopłciowe są legalne. Bohaterki rozpoczynają swoją podróż, dając symboliczny wyraz swojemu uczuciu, a jednocześnie podejmując walkę o równość małżeńską. Po czterech ceremoniach następuje niespodziewane zdarzenie, które wymusza zrewidowanie planów bohaterek. Kusters tworzy w swoim filmie intymny portret głębokiej, opartej na prawdziwym uczuciu więzi, łącząc czuły psychologiczny dramat z wymiarem politycznym. Siłą filmu są znakomite kreacje głównych bohaterek, które nadają tej opowieści autentyczności.
"Amrum", reż. Fatih Akin
Akcja filmu Fatiha Akina rozgrywa się w 1945 roku na odciętej od świata wyspie Amrum, znajdującej się na Morzu Północnym. W ostatnich tygodniach II Wojny Światowej dwunastoletni Nanning, który jest najstarszym dzieckiem w rodzinie, bierze na siebie odpowiedzialność za bliskich i robi wszystko, co w jego mocy, by pomóc matce wyżywić pozostałych domowników. Za dnia poluje na foki, a nocą wypływa na wzburzone morze na połów ryb. Dodatkowo pracuje w polu i zbiera dryfujące przy plaży drewno na opał. Gdy wojna się kończy, upragniony pokój nie przynosi jednak ulgi, a nowe konflikty i rozliczenia. Chłopak zaczyna odkrywać mroczne rodzinne tajemnice, związane między innymi z jego ojcem, który jest wysokim rangą niemieckim oficerem. Reżyser w poetycki, ale i oszczędny sposób opowiada o utracie niewinności oraz dziecięcej krainie, jaką dla bohatera jest wyspa Amrum. W centrum ustawia perspektywę dziecka, obrazując, jak radzi sobie z upadkiem ideologii, w której się wychowywał.
"Orły Republiki", reż. Tarik Saleh
George to największa gwiazda egipskiego kina, a jego styl życia jako uwielbianego przez wszystkich aktora przysporzył mu tytuł faraona ekranu. Mimo swojej pozycji, zaczyna wzbudzać on kontrowersje w coraz wyższych kręgach. Celem ocieplenia relacji z władzą i za na-mową swojego agenta decyduje się przyjąć główną rolę w filmie biograficznym, gloryfikują-cym prezydenta Egiptu. Bohater postawiony jest w nowych realiach pracy przy filmie, jego zdanie nie jest istotne, a dość szybko zostaje sprowadzony na ziemię i wskazane jest mu miejsce w szeregu. "Orły Republiki" są domknięciem głośnej trylogii kairskiej Tarika Saleha, na którą składają się jeszcze "Morderstwo w hotelu Hilton" i "Chłopiec z niebios". Każdy z fil-mów to przedstawiona z innej perspektywy ostra krytyka autorytarnego reżimu. W przypadku ostatniej części, ujętej w formę politycznego thrillera, Saleh zastanawia się nad rolą sztuki w służbie propagandy.
Kolejne dwie nowe sekcje tematyczne Festiwalu Mastercard OFF CAMERA są dwiema pozycjami z teoretycznie niepowiązanych tematów, a jednak uniwersalne na sposób przy-ciągną każdego widza kina niezależnego. Już teraz zachęcamy do śledzenia strony i mediów społecznościowych festiwalu i planowania poszczególnych seansów podczas 19. edycji Mastercard OFF CAMERA w Krakowie!
