Portret kobiety popadającej w szaleństwo. To najlepsza rola w jej karierze!

Niepokojąco brzmiący tytuł to jedno, ale i fakt wybrania na miejsce zmagań bohaterów domu pod lasem, nad którym unosi się duch poprzedniego właściciela, dają do zrozumienia, że nie ma co liczyć na taryfę ulgową. I rzeczywiście próżno jej szukać w filmie opartym na głośnej powieści argentyńskiej pisarki Ariany Harwicz. Wydaje się, że wydana w 2012 roku książka "Zgiń, kochanie" stworzona została z myślą o adaptacji. Materiał literacki przefiltrowany przez wrażliwość Lynne Ramsay oraz jej dwóch współscenarzystek Endy Walsh oraz Alice Birch, połączony z wizualnością przekładają się na dojmującą opowieść o zdrowiu psychicznym, depresji poporodowej oraz rozpadającej się na naszych oczach więzi.

Zaczyna się sielsko. Dwoje kochanków tarzających się w miłosnym uścisku i nie widzących świata poza sobą. Są uśmiechy, zalotne spojrzenia, motyle w brzuchu i wszystko to, co może kojarzyć się z wzajemną fascynacją typową dla pierwszego etapu związku. Tyle że przed Grace i Jacksonem poważna próba, która może zachwiać tą idyllą, a mianowicie fakt, że w niedługim czasie zostaną rodzicami. I nagle, jak za pstryknięciem palców, zamienia się ona najpierw w czyściec, a później w piekło. Z wcześniejszych miłosnych uniesień nie zostało nic, a bohaterowie wręcz nie mogą na siebie patrzeć. Chyba że z pogardą czy obrzydzeniem.

Właśnie w tym momencie zaczyna się cała aktorska praca wcielających się w główne role Jennifer Lawrence oraz Roberta Pattinsona. Zwłaszcza jej, bo ekranowy Jackson w chwili, gdy na świat przyszedł jego syn, z domu raczej ucieka niż w nim jest. Ich role zbudowane są zresztą na kontraście, wycofanie Pattinsona zderza się z intensywnością Lawrence.

Amerykańska aktorka wciela się w kobietę, która nie dość, że czuje się samotna i wyobcowana, musi stawić czoła powszedniejącej opinii, jakoby to z nią miało być coś nie tak. A może jest? Ramsay buduje w "Zgiń kochanie" napięcie na niedopowiedzeniu. Bo tak naprawdę trudno jednoznacznie ocenić czy gwałtowne, destrukcyjne zachowania bohaterki są pokłosiem depresji poporodowej czy może choroby dwubiegunowej.

Lawrence, która w trakcie zdjęć sama była w ciąży, oddaje się temu całą sobą. Tworzy bardzo fizyczną, surową kreację, wartą, moim zdaniem, wszystkich nagród świata. Zaryzykowałbym nawet stwierdzenie, że złożony psychologiczny portret kobiety stopniowo popadającej w szaleństwo, jaki udało jej się wykreować pod czujnym okiem Ramsay, to jej najlepsza rola w karierze.

Ze stanem emocjonalnym Grace koresponduje forma "Zgiń kochanie". Z pozoru chaotyczna, impresyjna, przekładająca linearną narrację szeregiem retrospekcji. Kiedy oglądamy film Ramsay, momentami możemy czuć się nieco zdezorientowani, pogubieni. A i tak to pewnie ledwie promil tego, co dotyka ekranową młodą matkę. Coraz bardziej sfrustrowaną, fizycznie i psychicznie wykończoną, tracącą kontakt z rzeczywistością. Kobietę na granicy.

Kiedyś szczęśliwie zakochani w sobie bohaterowie śpiewali wspólnie "Kooks" Davida Bowiego. Teraz został im, pojawiający się na napisach końcowych, przebój "Joy Division" - "Love Will Tears Us Apart" wyśpiewany przez samą reżyserkę. Bohaterów "Zgiń kochanie" miłość rozdzieliła.

8/10

"Zgiń kochanie" ("Die, My Love"), reż. Lynn Ramsey, Wielka Brytania, USA 2025, dystrybutor: Monolith Films, premiera kinowa: 12 grudnia 2025 roku.