Trochę jak "Ojciec chrzestny", trochę jak "Rodzina Soprano". Mocny debiut!

Na hermetyczny, zdominowany przez nieokazujących zbyt wiele emocji mężczyzn świat patrzymy oczami piętnastoletniej Lesii, córki zmuszonego do ukrywania się bossa jednej z grup. Nieprzypadkowo mówię o spojrzeniu, bo w tym świecie wyraża ono zdecydowanie więcej niż słowa, ograniczane do niezbędnego minimum. Dla spędzającej beztroskie lato bohaterki niewinność kończy się z chwilą, gdy bez wcześniejszego uprzedzenia zostaje wywieziona do miejsca, gdzie dane jej będzie spotkać się z ojcem. Tęsknota to jedno, ale przede wszystkim chodzi o bezpieczeństwo, zwłaszcza że w wiadomościach pojawia się informacja o zamachu, którego celem miał być właśnie Pierre-Paul.

Spotkanie mężczyzny z córką wyznacza charakter filmu Colonny. Niby o mafii, ale tak naprawdę powraca ona jedynie w refleksach, choć dość brutalnych. Znacznie więcej jest tu o codzienności, będącej konsekwencją pozostawania w ukryciu. Z jednej strony, siłą rzeczy, jest ona znacznie zawężona, z drugiej - pozwala na momenty, które pewnie w innych okolicznościach nie byłyby możliwe.

Wspólna całodzienna wyprawa łodzią na ryby, szczere - na ile to możliwe - rozmowy, zawiązywanie więzi. A gdy Lesia przekroczy granicę bycia wścibską, jedno wypowiedziane przez jej ojca zdanie: "Idź na spacer" wystarczy za całą komunikację. Dziewczyna jest jednak uważną obserwatorką i coraz bardziej zdaje sobie sprawę, o co w tym wszystkim chodzi. Zaczyna rozumieć, a nawet podziwiać swojego ojca, a scena, w której głośnym krzykiem alarmuje wszystkich o nadjeżdżającej policji jest tego najlepszym przykładem. Tu kończy się dziecięca niewinność, a zaczyna dorosłe życie, gdzie podobnie jak inne kobiety z rodziny, niezależnie od wszystkiego, stoi u boku swoich bliskich.

Zobacz zwiastun filmu "Nasze królestwo".

Relacja pomiędzy Lesią i Pierre-Paulem to dla mnie ogniskowa tej opowieści, a jednocześnie jej najmocniejszy punkt. Intymna, pełna niedopowiedzeń, ale i wzajemnego zrozumienia. Niby szorstka, w końcu żadne z nich nie potrafi mówić o emocjach, a jednak pełna czułości. Choć na pewno spora jest w tym zasługa reżysera, a zarazem scenarzysty, który pewną ręką poprowadził swoich aktorów, Ghjuvannę Benedetti i Saveriu Santucciego, nie sposób nie docenić ich kreacji. Zwłaszcza młodej debiutantki, nagrodzonej za tę rolę ważnym francuską Nagrodą Lumiere.

Colonna łączy w swoim filmie opowieść inicjacyjną z kinem mafijnym. Nawiązującym rzecz jasna do kanonu, czyli "Ojca chrzestnego" Francisa Forda Coppoli, ale mającego też trochę wspólnego z wybitnym serialem, jakim jest "Rodzina Soprano". Omerta, zemsta, przemoc, zdrady to jedno, ale pokazanie gangstera także jako "normalnego" człowieka gra tu niepoślednią rolę. Pochodzący z Korsyki reżyser nie romantyzuje przy tym swoich bohaterów, za to bardzo mocno stawia na pewną surowość i autentyczność. Chociażby za sprawą zaangażowania do ról wielu naturszczyków z regionu.

"Nasze królestwo" to mocny, nie tylko ze względu temat, debiut, który przede wszystkim każe zapamiętać dwa nazwiska - Colonny i Benedetti - i przyglądać się uważnie ich dalszym karierom.

8/10

"Nasze królestwo" (Le royaume), reż. Julien Colonna, Francja 2024, dystrybutor: Aurora Films, premiera kinowa: 22 sierpnia 2025 roku.