W piątek, 22 lipca 2011 roku, doszło do najtragiczniejszego wydarzenia w historii współczesnej Norwegii. Pierwszy zamach, wybuch bomby, spowodował śmierć 8 osób. Kilka godzin po wybuchu terrorysta zaatakował ponownie, otwierając ogień do młodzieży, która przybywała na wyspie Utoya - zabił 69 osób i ranił blisko 100.
Anders Breivik został skazany na 21 lat więzienia, ale z możliwością przedłużenia wyroku, jeśli zostanie uznany za groźnego dla społeczeństwa. Jest to najwyższy możliwy wymiar kary w Norwegii, jednak wielu ekspertów twierdzi, że zbrodniarz pozostanie w więzieniu dożywotnio. Mężczyzna nigdy nie wyraził skruchy za swoje czyny. Przed sądem stwierdził, że zamachy "były konieczne", bo nie zgadzał się z ówczesną polityką krajowych władz.
Zamachowiec zmienił swoje nazwisko na Fjotolf Hansen, obecnie odsiaduje swój wyrok w trzypokojowej celi. Do dyspozycji ma pokój do nauki, salę gimnastyczną oraz kuchnię. Może korzystać z telewizji i gier wideo.
Anders Breivik chce sprzedać prawa do filmu
42-letni Anders Breivik negocjuje sprzedaż praw do książki i filmu o swoim życiu. Chciałby za nie uzyskać 8 mln euro. Zamachowiec miał już skontaktować się z kilkunastoma filmowcami, którzy mieliby być zainteresowani realizacją projektu. Nie wiadomo jeszcze, jaki był przebieg i wynik tych negocjacji.
"Utoya, 22 lipca"
To nie pierwszy raz, gdy tragedia zostałaby opowiedziana za pomocą filmowego obrazu. W 2018 roku powstał film, nawiązujący do tragedii - "Utoya, 22 lipca".
Zobacz również:
Obraz rozpoczynały dokumentalne nagrania z eksplozji w Oslo. Następnie filmowcy starali się odtworzyć doświadczenie ofiar drugiego zamachu - na wyspie Utoya. Film trwa dokładnie tyle, ile sama masakra - 72 minuty. Jego scenariusz powstał na podstawie zeznań ocalonych.
Film zaskoczył policjantów, którzy prowadzili śledztwo. Mieli żałować, że nie powstał wcześniej, bo poszerzył ich wiedzę o przebiegu masakry.
Z kolei w filmie "22 lipca" Paul Greengrass przedstawił działania terrorysty i ich następstwa jako osobistą traumę ocalonych, która zyskuje wymiar narodowy. Obraz przedstawia historię chłopaka, który przeżył atak, a także pogrążone w żałobie rodziny i społeczeństwo Norwegii, które pragną sprawiedliwości.
