Aktorka (ur. 30 marca 1938 r.), która popularność zyskała dzięki drugoplanowym rolom komediowym, debiutowała w warszawskim teatrze Studenckim Teatrze Satyryków. Do teatru zawodowego przyciągnął ją Konrad Swinarski, obsadzając w "Operze za trzy grosze" w Teatrze Współczesnym.
W wywiadzie dla "Vivy!" opowiadała, że do STS-u przyszła dla towarzystwa. "Tak mnie zagadali, że zostałam. Wciągnęło mnie na amen. Myślałam, że skończę na przykład jakąś filologię i pogram sobie w teatrze studenckim. A potem Konrad Swinarski namówił mnie na udział w jego przedstawieniu. On był ojcem tej katastrofy. I potoczyło się i ani się obejrzałam, jak dotarłam do emerytury" - wspominała.
Wiele lat była związana z warszawską "Komedią", w roku 1984 Stanisław Tym, otwiera się w nowym oknie zaangażował ją do Teatru Dramatycznego w Elblągu. Pracowała z Tymem w wystawianych w Warszawie: "Pralni" (Zmianowa), "Mississippi" (Bufetowa). Od wielu lat współpracuje z Teatrem "Scena Prezentacje" Romualda Szejda.
Merle zasłynęła jako aktorka w komediach Stanisława Barei ("Co mi zrobisz, jak mnie złapiesz?" (1978), "Miś" (1980), "Alternatywy 4" (1984), "Zmiennicy" (1986). Zagrała też wiele ról filmowych u takich reżyserów jak: Andrzej Barański, Jerzy Antczak, Kazimierz Kutz, Sylwester Chęciński, Łukasz Wylężałek, Andrzej Kondratiuk, Janusz Kondriatiuk. Stworzyła wiele znakomitych kreacji filmowych.
Do ważnych ról w dorobku Merle należą też występy w "Chłopach" (1973) Jana Rybkowskiego, "Nocach i dniach" (1975), w "Niezwykłej podróży Baltazara Kobera" (1988) Wojciecha Jerzego Hasa, "Wszystko, co najważniejsze..." (1992) Roberta Glińskiego, w "Rozmowach kontrolowanych" (1991) Sylwestra Chęcińskiego czy w "Kawalerskim życiu na obczyźnie" (1992) Andrzeja Barańskiego. Bardzo ją ceni także Marek Koterski, u którego pojawiła się w "Dniu świra" (2002) oraz we "Wszyscy jesteśmy Chrystusami" (2006).
Ona sama żartuje, że jest etatową bufetową i sprzątaczką w polskich filmach i serialach, bo właśnie tego typu osoby gra najczęściej.
- Chcę dawać ludziom radość. Od wielkich rzeczy są autorytety, a Merle jest od rozśmieszania - mówi i dodaje z charakterystycznym dla niej poczuciem humoru:
- W głębi duszy jestem po prostu gospodynią domową, która sobie dorabia jako aktorka.
Zofia Merle twierdzi, że w dzieciństwie była... diablicą, która nieźle dawała popalić rodzicom i nauczycielom. Wspomina, że jeśli coś złego działo się w szkole, od razu była wzywana na dywanik do wychowawczyni. Na szczęście zawsze potrafiła z wdziękiem wybrnąć z każdej sytuacji i wybronić się przed karą. Była też gwiazdą szkolnych akademii, bo uwielbiała występować przed publicznością i nikt nie miał wątpliwości, że w przyszłości zostanie aktorką. Ona jednak marzyła, by być... przodownicą pracy!
- Zdjęcia traktorzystek, dójek i robotnic wyrabiających 200 procent normy były na okładkach wszystkich gazet! Chciałam być tak popularna jak one! - śmieje się Zofia Merle.
Jej plany i marzenia zmieniły się dopiero wtedy, gdy pewnego dnia została przez znajomych zaproszona na spotkanie towarzyskie w bardzo wtedy popularnym Studenckim Teatrze Satyryków.
- Poszłam i tak mnie zagadali, że zostałam! Wciągnęło mnie to na amen i ani się obejrzałam, jak dotarłam do emerytury - mówi aktorka.
Przez 50 lat - bo tyle minęło w zeszłym roku od jej debiutu teatralnego - Zofia Merle zagrała ponad 200 ról, z serialowych: niezapomnianą Genowefę Burczykową w "Na dobre i na złe", Cygankę z Dworca Centralnego w "Złotopolskich", Magdę Kozłową w "Chłopach" i Marię Kałużną w "Nocach i dniach". Aktualnie oglądamy ją jako panią Stenię w "Klanie".
Obchodząca w Wielką Sobotę 75. urodziny Zofia Merle wierzy, że jako aktorka nie powiedziała jeszcze ostatniego słowa.
- Jak w jakimś serialu potrzebna będzie pyskata bufetowa albo po prostu gruba baba, to wiedzą, gdzie mnie znaleźć - śmieje się.
Jeśli chcesz znaleźć więcej informacji o telewizyjnych produkcjach, zajrzyj na wortal Świat seriali.pl
Najlepsze programy, najatrakcyjniejsze gwiazdy - arkana telewizji w jednym miejscu!
