Vengo

"Vengo" to film o południu, o flamenco, o zemście, o Cyganach, o Andaluzji. Każdy z tych elementów jest przeniknięty natchnieniem, pięknem i tajemnicą. Wszyscy moi bohaterowie są sobą. Zanurzeni w swej kulturze, tworzonej przez ludzi, którzy, choć posiadają tak niewiele, mają wszystko. Pozostają sobą do samego końca. To oni są Andaluzją i muzyką flamenco. To prawdziwi bohaterowie południa. Vengo to przede wszystkim hymn na cześć życia, opowiadający o miłości, żałobie i cenie krwi. Pieśń dla kultury śródziemnomorskiej. (Tony Gatlif) "Vengo" - film o flamenco, o Andaluzji, gdzie nade wszystko ceni się honor. Główny bohater, Caco, nie może pogodzić się ze śmiercią swej córki. Szuka zapomnienia w zabawach przy muzyce flamenco. Film Gatlifa trudno zaklasyfikować do jakiegoś konkretnego gatunku. Jest to niezwykła dawka mocno nasyconych kolorów, intensywnych emocji i obezwładniających swą siłą fragmentów muzycznych. Akcja filmu nie jest jednak najważniejsza. Fabuła została bowiem potraktowana jako pretekst do ukazania fascynujących obyczajów, a nade wszystko muzyki południa. Gatlif postanowił sfilmować muzykę flamenco tak, jak filmuje się opery. Muzyka towarzysząca bohaterowi, jest pełną pasji odmianą flamenco, w której śpiewa się o ludziach, którzy umierają, bo kochają zbyt mocno, o tragizmie osamotnienia, o namiętności i dumie. Dlatego też najważniejszym bohaterem "Vengo" staje się flamenco; to ono nadaje mu rytm i charakter. Flamenco, wywodzące się z Andaluzji, to muzyka, śpiew i taniec. Sztuka flamenco powstała z najcenniejszych elementów czterech kultur, które swego czasu pojawiały się na Półwyspie Iberyjskim. Cyganie andaluzyjscy pierwsi połączyli w jedno elementy kultury hinduskiej, perskiej, żydowskiej, arabskiej, egipskiej. Najważniejsza jest tu autentyczność myśli i emocji, stan euforycznego uniesienia. Stukot obcasów, pstrykanie palcami, klaskanie, gra na kastanietach są w stanie wyrazić gorące uczucia, nadzieję i rozczarowanie, radość i smutek. Flamenco stało się narodową pieśnią i tańcem hiszpańskim.