W dniach 1-4 października odbyła się pierwsza edycja Kraków Sport Film Fest. To nowe wydarzenie na mapie Krakowa, które łączy miłośników kina i sportowych emocji. Gościem festiwalu był Eddie "The Eagle" Edwards, brytyjski skoczek narciarski, którego niezwykła historia stała się inspiracją dla twórców filmu "Eddie zwany Orłem".
Z tej okazji porozmawialiśmy z legendarnym skoczkiem. Eddie Edwards opowiedział nam m.in. o kulisach pracy nad filmem. Przyznaje wprost, że jest jego ogromnym fanem.
Eddie Edwards dla Interii. "Nawet teraz, po obejrzeniu go 166 razy, wciąż mam łzy w oczach"
Justyna Miś, Interia: Jesteśmy na festiwalu Kraków Sport Film Fest. Jaka była twoja reakcja, gdy dowiedziałeś się, że będziesz tutaj specjalnym gościem?
Eddie Edwards: - Poczułem się zaszczycony i wyróżniony, że będę gościem na otwarciu Kraków Sport Film Fest 2026. To pierwszy festiwal filmów sportowych, w jakim kiedykolwiek brałem udział. Wspaniale jest być częścią całego wydarzenia.
Zgaduję, że wiesz, iż skoki narciarskie w Polsce są bardzo popularne. Jak się czujesz, przyjeżdżając tutaj i wiedząc, że jest tu tak wielu fanów tego sportu?
- To niesamowite, że zostałem zaproszony. Pomyślałem: "O mój Boże, Polska ma przecież wspaniałą historię skoków narciarskich i zdobyła wiele medali". A ja zająłem 58. miejsce w Calgary. Pomyślałem więc: "Dlaczego chcą, żebym przyjechał do Polski i opowiadał o skokach narciarskich?". Ale naprawdę czuję się zaszczycony, że tu jestem i mogę reprezentować skoki narciarskie na swój własny sposób. ["Eddie zwany Orłem"] to naprawdę świetny film o moim życiu i bardzo go lubię. Wspaniale jest być częścią tego całego wydarzenia.
Czy nadal oglądasz skoki narciarskie?
- Staram się. W Wielkiej Brytanii skoki narciarskie są pokazywane tylko na niektórych kanałach sportowych, takich jak Eurosport. Trzeba więc mieć odpowiedni pakiet telewizyjny, żeby móc oglądać Eurosport, a ja takiego pakietu nie mam. Dlatego tak naprawdę skoki narciarskie mogę oglądać tylko wtedy, kiedy wyjeżdżam za granicę. Kiedy jadę do Niemiec, żeby wystąpić w programie telewizyjnym, zostaję w hotelu, włączam telewizor i zazwyczaj lecą skoki. To właściwie jedyna okazja, żeby trochę je pooglądać. Nie wiem więc, kto jest teraz na topie, a kto nie, które kraje są naprawdę mocne, którzy skoczkowie prezentują wysoki poziom, a którzy nie. Trudno mi więc być na bieżąco z tym sportem.
Czy możesz nam opowiedzieć, jak twoja historia znalazła się w filmie "Eddie zwany Orłem"? Wiem, że zajęło to trochę czasu, zanim film w końcu powstał.
- To rzeczywiście trwało długo. To było w 1999 roku, 27 lat temu, kiedy zadzwonił do mnie brytyjski producent filmowy. Mieszkał w Los Angeles i powiedział: "Chcielibyśmy nakręcić film o twoim życiu". Byłem wtedy bardzo podekscytowany. Podpisałem umowę z bardzo małą firmą, a projekt ciągle stał w miejscu. Próbowali znaleźć kogoś, kto by mnie zagrał, potem szukali reżysera, potem stracili pieniądze, potem to i tamto, i tak dalej. Około 12 lat temu wziąłem udział w brytyjskim programie telewizyjnym "Splash" i to był impuls do nakręcenia filmu. Wykonali świetną robotę. Film miał premierę 10 lat temu. Widziałem ten film 166 razy w ciągu ostatnich 10 lat, ale nadal go uwielbiam. Nadal łezka kręci mi się w oku. Nakręcili go w tak uroczy sposób.

Nie jest tajemnicą, że bardzo ci się podoba, ale czy zawsze tak było? Czy pamiętasz pierwszą reakcję, kiedy pierwszy raz zobaczyłeś ten film?
- O rany, tak, bo zanim film wszedł do kin… Najpierw był w Ameryce, potem w Chinach, potem w Europie i tak dalej, ale zanim został udostępniony światu, mieliśmy zorganizowany prywatny pokaz. Zaprosiłem 50 członków rodziny i przyjaciół, żeby przyszli i obejrzeli film ze mną. Obejrzeliśmy go po raz pierwszy i byliśmy nim po prostu zachwyceni. Wszyscy wyszliśmy z płaczem, o mój Boże, to taki dobry film. Nawet teraz, po obejrzeniu go 166 razy, wciąż mam łzy w oczach. Wczoraj wieczorem, oglądając go, miałem łzy w oczach i nigdy się do niego nie przyzwyczaję. To niesamowite.
Czy możesz nam opowiedzieć, jakie elementy w tym filmie są fikcją?
- Na przykład scena, gdy bohater się upija i przegapia ceremonię otwarcia. Ale to prawda, że w brytyjskiej ekipie było sporo niechęci. Inni członkowie reprezentacji mówili: "Przecież jestem lepszy w swojej dyscyplinie niż Eddie w swojej. Dlaczego to on dostaje tyle uwagi?". Wszystko przez mój występ w Calgary, który wzbudził ogromne zainteresowanie. W filmie musieli więc pokazać, że ktoś próbuje mnie upić i stworzyć w ten sposób napięcie i konflikt. To jednak się nie wydarzyło. W rzeczywistości moje życie było dużo trudniejsze, niż pokazano w filmie. Zmieniali zasady mniej więcej cztery razy, podczas gdy w filmie zrobili to tylko raz. Poza tym naprawdę świetnie przedstawili moją historię.
I miałeś około 25 trenerów…
- To prawda. Miałem około 20-25 różnych trenerów, w różnym wieku. Pochodzili z różnych krajów i mieli różne osobowości. Hugh Jackman w dużej mierze wzorowany jest na moim pierwszym trenerze. Mój pierwszy trener był Amerykaninem włoskiego pochodzenia z Nowego Jorku. Nazywał się John Viscome, miał około 75 lat i był mniej więcej takiego wzrostu. Postać Hugh Jackmana jest więc w dużej mierze oparta właśnie na nim, ale twórcy spodobały się też niektóre cechy moich pozostałych trenerów. Pomyśleli więc: "Wykorzystajmy tę cechę". W efekcie jest on połączeniem cech prawdopodobnie połowy moich trenerów. To był jednak najprostszy sposób, żeby opowiedzieć tę historię. Myślę, że byłoby dość zagmatwane, gdyby w filmie co chwilę pojawiał się inny trener - najpierw jedna osoba, potem kolejna, a następnie jeszcze inna. Mogłoby się to zrobić trochę chaotyczne, więc rozumiem, dlaczego tak zrobili. To był dobry sposób, żeby podkreślić ten element historii.
A czy chciałbyś, żeby w filmie znalazło się coś, czego twórcy nie uwzględnili?
- O tak, mnóstwo rzeczy. Kiedy zaczynałem jeździć na nartach i pracowałem za granicą, miałem naprawdę poważny wypadek, złamałem kark i kręgosłup i próbowałem wiązać koniec z końcem. Wygrzebywałem jedzenie ze śmietników. Było mnóstwo różnych ekip, które pomagały mi ze sprzętem. Spałem w szpitalu psychiatrycznym w Finlandii i robiłem różne rzeczy, których nie było w filmie. Więc może będą musieli zrobić film "Eddie zwany Orłem 2". To byłoby fajne.
Czy możesz opowiedzieć historię ze szpitalem psychiatrycznym? Usłyszałam ją na otwarciu festiwalu, ale czy możesz opowiedzieć ją widzom?
- Tak, to było na pięć tygodni przed Zimowymi Igrzyskami Olimpijskimi w Calgary, a fińska drużyna zaprosiła mnie na trening do miejscowości Kuopio w Finlandii. Dotarłem tam i nie zdawałem sobie sprawy z kosztów. Miałem zamiar spać przy skoczniach narciarskich, w garażu, gdzie trzymają cały sprzęt. Poznałem kilku trenerów, a jeden z nich był malarzem i dekoratorem i zabrał mnie do szpitala, w którym pracował. Remontowali skrzydło tego szpitala. Zapytał kierownika, czy mogę tam zostać, a kierownik się zgodził i okazało się, że to szpital psychiatryczny. Spotykałem się z pacjentami na śniadaniu rano, a potem pędziłem na skocznię narciarską, a potem wracałem do swojej celi. Dosłownie była to cela z wyściółką. Spałem tam przez pięć tygodni tuż przed Calgary. Oczywiście, kiedy pojechałem do Calgary i opowiedziałem wszystkim, że przebywałem w szpitalu psychiatrycznym, wygrzebywałem jedzenie ze śmietników, spałem w samochodzie i tak dalej. To była niezwykła historia, rozbudziła wyobraźnię wszystkich. To było niesamowite.

Szkoda, że nie umieszczono tego w filmie. Ale chyba wtedy musiałby powstać serial.
- Film miał określony metraż, jaki założyli twórcy. Dlatego musieli pominąć sporo rzeczy albo je skrócić, żeby zmieścić całą historię mojego życia w, o ile dobrze pamiętam, 105 minutach czy jakoś tak. Niestety musieli więc z kilku rzeczy zrezygnować. Ale kto wie, może serial byłby dobrym pomysłem, a nawet lepszym.
Taron Egerton przejął od ciebie cechy charakterystyczne, sposób mówienia. Kiedy oglądałam go na ekranie, a później zobaczyłam ciebie na żywo, miałam wrażenie, że stworzył postać bardzo bliską rzeczywistości. Czy często spotykaliście się podczas zdjęć?
- Nie, nie za bardzo. Kiedy zaczęli pracę nad filmem, a właściwie jeszcze tuż przed rozpoczęciem zdjęć, Taron Egerton zadzwonił do mnie i powiedział, że chciałby się ze mną spotkać, żeby lepiej poznać mój akcent i moje nawyki. Zaprosił mnie więc do Pinewood Studios niedaleko Londynu, gdzie pracował wtedy nad innym filmem. Spędziliśmy razem całe popołudnie, po prostu rozmawiając, pijąc kawę i jedząc ciasto. Taron nas nagrywał. Na tej podstawie, a także oglądając nagrania, na których skakałem i udzielałem wywiadów, poznał mój akcent i sposób bycia. Później, kiedy zobaczyłem go na planie, nie mogłem uwierzyć, jak bardzo był do mnie podobny. Miał moją szczękę, wąsy, włosy, okulary, a do tego poruszał się i mówił jak ja. Dzięki temu film ogląda się tak dobrze, bo naprawdę świetnie mnie zagrał.
Porządnie się przygotował.
- Tak, dokładnie. Potem zagrał Eltona Johna i był naprawdę dobry w tej roli. Myślę więc, że jest bardzo dobrym aktorem.
Jak publiczność reaguje na twoją historię? Czy ludzie podchodzą do ciebie, by porozmawiać o tym, jak na nich wpłynęła?
- Oczywiście. Uważam ten film za bardzo inspirujący i mnóstwo osób podchodzi do mnie, mówiąc: "Ten film doprowadził mnie do łez. Wzruszył mnie". Mówią, że był naprawdę inspirujący i motywujący, i właśnie na takim efekcie mi zależało. Ludzie często powtarzają: "Ten film powinien być pokazywany w każdej szkole w Wielkiej Brytanii, żeby inspirować dzieci do realizowania swoich marzeń i tego, żeby nigdy się nie poddawały". To naprawdę wspaniałe, że ten film wywołuje takie reakcje. Mam nadzieję, że będzie pokazywany jeszcze przez wiele, wiele lat.
Jaki jest więc sekret bycia tak pozytywnym i entuzjastycznym na co dzień?
- To przychodzi mi łatwo w przypadku narciarstwa i skoków narciarskich, bo uwielbiam jeździć na nartach. Od momentu, kiedy pierwszy raz założyłem narty, po prostu je pokochałem. Łatwo być pozytywnie nastawionym, kiedy robi się coś, co naprawdę, naprawdę się lubi albo wręcz kocha. Zawsze więc staram się mówić dzieciom: znajdźcie coś, co was interesuje. Ta mała iskra zainteresowania może przerodzić się w prawdziwą pasję. Wtedy nie przeszkadza wam nawet wstawanie rano, żeby robić coś, co kochacie. Życie jest krótkie i trzeba czerpać przyjemność z tego, co się robi. Szczególnie w pracy, bo przecież sporą część życia spędzamy na zarabianiu na życie. Trzeba znaleźć coś, co sprawia nam przyjemność. Wtedy w ogóle nie czuje się, że to praca, otwiera się w nowym oknie. Mam wrażenie, że ostatnie 50 lat było niesamowite. Mam tylko nadzieję, że kolejne 50 lat będzie równie pełne zabawy i emocji jak te minione. Najważniejsze, żeby znaleźć coś, co naprawdę kochamy robić.
Na szczęście mogę powiedzieć, że praca to moja pasja.
- W takim razie to banalnie proste.
"Eddie zwany Orłem": o czym jest film?
"Eddie zwany Orłem" ("Eddie the Eagle") to inspirowana prawdziwą historią opowieść o Michaelu "Eddiem" Edwardsie - chłopaku z Wielkiej Brytanii, który od dzieciństwa marzy o występie na igrzyskach olimpijskich. Mimo braku talentu, pieniędzy i wsparcia ze strony środowiska sportowego nie rezygnuje ze swojego celu. Gdy trafia na skoki narciarskie, dyscyplinę zupełnie egzotyczną dla Brytyjczyków, z uporem przygotowuje się do startu w zimowych igrzyskach olimpijskich w 1988 roku.
W rolę Eddiego wciela się Taron Egerton. Jego trenera, byłego amerykańskiego skoczka Bronsona Peary'ego, gra Hugh Jackman. W filmie występują także Christopher Walken jako działacz sportowy Warren Sharp oraz Jo Hartley w roli matki Eddiego.







!["Król Królów" [trailer]](https://i.iplsc.com/000NJ0K0Q93N2DPF-C401.webp)



!["CoComelon: Film" [trailer 2]](https://i.iplsc.com/000NIYAJ420QSP6R-C401.webp)