Włoskie komedie i dramaty o relacjach mają wyjątkowy ton, łatwo rozpoznawalny "vibe", którego nie da się znaleźć w żadnej innej kinematografii. Może to efekt słońca i wina, których gdzie indziej brak? Namiętność "wpisana w DNA" narodu? Polacy najczęściej popadają w tony dramatyczne, Francuzi - psychologiczno-romantyczno-pretensjonalne, Anglicy - najchętniej wybierają dystans, Amerykanie - z rzadka potrafią zaprosić na "Zaproszenie", dokonać jakiejś wiwisekcji jak w "Blue Valentine" czy "Historii małżeńskiej", ale na ogół wybierają mało wiarygodne cukierki filmowe. Włosi - na czele z Paolo Genovese - wnoszą szczerość przeplecioną z namiętnością, rodzaj lekkości i bezpośredniości, przekory, dla nich tylko charakterystyczny. Zdejmują maski, żeby przyjrzeć się z bliska partnerskim i małżeńskim sekretom.
Nie inaczej dzieje się w "O czym sobie nie mówimy". Nowy film Gabriele Muccino, twórcy pracującego w Europie i w USA ("W domu wszystko dobrze", "Siedem dusz", "W pogoni za szczęściem"), został luźno zainspirowany powieścią "Siracusa". Jej autorka Delia Ephron razem z filmowcem napisała scenariusz. Poznajemy w nim dwie pary, które znalazły się na życiowym rozdrożu.
Tanger jako lekarstwo na kryzys
Carlo (Stefano Accorsi) i Elisa (Carolina Crescentini) wiodą z pozoru błogie życie wolnomyślicieli: on wykłada filozofię na uniwersytecie i pisze kolejną książkę. Ona jest cenioną dziennikarką, której teksty przedrukowywane są w amerykańskiej prasie. Oboje jednak dosięga blokada pisarska.
On ślęczy nad pustymi stronicami, szukając inspiracji, jej artykuły budzą krytykę wydawcy, nie mają tej energii, co kiedyś. Poza tym nienajlepiej dzieje się w ich małżeństwie: męczy ich nie tylko rutyna, ale i nieskuteczne starania o dziecko, które intymność zmieniają w mozolny obowiązek.
Lekarstwem ma być wypad do Maroka w towarzystwie przyjaciół: Anny (Miriam Leone) i Paola (Claudio Santamaria) oraz ich trzynastoletniej córki Vittorii (Margherita Pantaleo). Tylko że i ten związek stoi na krawędzi rozpadu, właściwie trzyma się już tylko za sprawą dziecka, a i ta nić jest już bardzo cienka.
Szybko okazuje się, że rzeczy, których bohaterowie sobie nie mówią, jest jeszcze więcej. Najbardziej "namiesza" niespodziewana obecność w Tangerze Blu (Beatrice Savignani), studentki Carlo. Tak, oczywiście - młodej, pięknej, inteligentnej i zakochanej po uszy w swoim charyzmatycznym wykładowcy. Wykładowcy, który karmi ją i łudzi milionem obietnic - tych wypowiedzianych i tylko zasugerowanych.
Twist!
Sztampa? Owszem, "O czym sobie nie mówimy" łatwo byłoby nazwać jeszcze jednym filmem o kryzysie wieku średniego i smutnych konsekwencjach romansu, gdyby nie pewien zwrot akcji, który już na początku filmu wprowadza do niego nutę zagadki. Przebieg wakacji w Maroku poznajemy z relacji bohaterów, którzy się z niego przed kimś tłumaczą. Przesłuchanie? A może terapia u psychologa? Co tak naprawdę wydarzyło się w Tangerze - co złego mogło się wydarzyć wśród malowniczych uliczek, promieni słońca i przy pięknym wybrzeżu?
Gabriele Muccino wprowadza do stereotypowej opowieści wątek, który może całkowicie zmienić myślenie o jego filmie. Największy z sekretów "O czym sobie nie mówimy" wyłania się stopniowo, w subtelnym spojrzeniu, cichym szepcie, gdzieś w tle, pozostawiając w widzu po seansie spory niepokój. I zapewne zaskoczenie. Z tymi romansami naprawdę trzeba uważać. A Tanger, kto jeszcze zastanawia się nad kierunkiem wakacyjnej wyprawy, pomimo historii opowiedzianej na ekranie, na pewno rozważyć. Przepiękny!
6/10
"O czym sobie nie mówimy" (Le cose non dette), reż. Gabriele Muccino, Włochy 2026, dystrybutor: Aurora Films, premiera kinowa: 17 lipca 2026 roku.
