Korea Południowa, lata 80. Hope to portowe miasteczko położone blisko koreańskiej strefy zdemilitaryzowanej. Życie płynie tutaj spokojnie, a mieszkańcy są oderwani od miejskiego zgiełku. Dzień zaczyna się dla Ko Bum-seoka (Hwang Jung-min), komisarza lokalnej policji, od zbadania krowiego truchła na drodze. Jego daleki kuzyn Ko Sung-ki (Zo In-sung) podejrzewa, że to działanie tygrysa i wraz z grupą myśliwych idzie na niego zapolować do pobliskiego lasu.
Kolejne doniesienia z Hope są jednak coraz bardziej niepokojące. Obok martwego bydła pojawiają się też rozszarpani ludzie, a wkrótce coś atakuje ulice, zostawiając za sobą chaos i trupy. Bum-seok rusza na ratunek. Jednak gdy jego miasteczko w chwilę zmienia się w piekło, czuje się bezradny jak dziecko. Nie przypuszcza nawet, co jego kuzyn znajdzie w lesie.
Humor nie podcina nóg kinu gatunkowemu
Reżyser Na Hong-jin kazał czekać na swój najnowszy film aż dekadę. Poprzedni, "Lament" z 2016 roku, był horrorem spirytualistycznym, w którym niewielkie miasteczko stało się obiektem ataku demona. W centrum fabuły także znajdował się policjant - i to wyjątkowo niekompetentny. Na miejscach rytualnych zbrodni potykał się o dowody, przerażony wydawał z siebie odgłosy zlęknionego szczeniaka, a w pewnym momencie ze strachu nie potrafił kontrolować swojego pęcherza. Na Hong-jinowi udawało się połączyć przerażającą opowieść grozy ze slapstickowym humorem. Uczynienie głównym bohaterem wyjątkowej ciamajdy nie rozbrajało strasznych momentów, a tylko podbijało cierpliwie budowaną otoczkę grozy. "Lament" dokonywał wyjątkowej sztuki. Jednocześnie szczerze śmieszył i przerażał do szpiku kości.
Reżyser stosuje podobny zabieg w "Witajcie w Hope". Głównego bohatera buduje na początku jako dziarskiego mundurowego, który rozstawia wszystkich po kątach, wydaje się patrzeć chłodno na każdą sytuację, a testosteronu ma pewnie więcej niż dziesięciu chłopów. W konfrontacji z nieznanym i wyjątkowo zabójczym zagrożeniem frustracja Bum-seoka miesza się ze szczerym przerażeniem. Wynikający z tego humor towarzyszy nam do końca seansu, a Na Hong-jin nie boi się wyciskać często toaletowych dowcipów z kolejnych niebezpieczeństw. Jedna z najzabawniejszych scen (wspomnienia starego myśliwego) wydaje się wręcz wyjęta z twórczości Bartosza Walaszka, a zarazem trzyma w napięciu jak najlepszy thriller.

W tym roku nie zobaczymy bardziej efektownego kina akcji
Stanowi to jednak tylko wisienkę na torcie, bo "Witajcie w Hope" jest przede wszystkim kinem sensacyjnym - i to szalenie efektowym. Pierwsza scena akcji trwa niemal godzinę i obejmuje przedzieranie się przez zniszczone miasteczko, które zmieniło się w coś pomiędzy złomowiskiem a sklepem mięsnym. Reżyser świetnie buduje napięcie, ukrywając przed nami sprawcę destrukcji. Każde ustawienie kamery i cięcie montażowe ma tutaj na celu podniesienia dobrej zabawy płynącej z seansu. Czy miejscami zahacza to o efekciarstwo? Jak najbardziej. Czy to wada? Nie wydaje mi się. Na Hong-jinowi udaje się także uniknąć wrażenia obserwowania gameplayu gry wideo. Widz ma wrażenie, że jest częścią akcji i kupuje każdy, nawet najbardziej bezwstydny zabieg. Nie chcę zdradzać za wiele, ale funkcjonariuszka Im Sung-ae (znana z pierwszego sezonu "Squid Game" Jung Ho-yeon) ma wejście lepsze niż Nicolas Cage w "Bez twarzy" Johna Woo.
Momentem granicznym dla niektórych odbiorców może być ujawnienie sprawców całego zamieszania. Południowokoreański reżyser tworzy za jedną piątą typowego marvelowego budżetu sensacyjne kino totalne, ale wygenerowany komputerowo wygląd potworów nie mógł się równać z osiągnięciami Hollywood. Od czasu premiery w Cannes udało się co prawda poprawić efekty specjalne, ale to wciąż poziom "Niesamowitego Hulka" z 2008 roku. Na pomoc przychodzi konwencja, która z kina sensacyjnego przechodzi płynnie w Monster Movie. Ja przymknąłem oko na grafikę sprzed dwóch dekad i skupiłem się na radości płynącej z obecnej na ekranie rozwałki. Swoją drogą, doceniam, kogo zaangażowano do ról potworów. Radzę to sprawdzić dopiero po seansie.

Zapowiedź czy zgrywa?
Jestem w stanie wybaczyć bardzo dużo najnowszemu dziełu Na Hong-jina. Strasznie cieszy mnie także, że taka szalona jazda zadebiutowała w Cannes w rywalizacji o Złotą Palmę obok kina arthouse'owego. Żałuję jednak, że mimo niemal 160-minutowego metrażu dostaliśmy zaledwie połowę fabuły. A może to kolejna zgrywa, tym razem z nużącej sequelozy, do której przyzwyczaiły nas niekończące się hollywoodzkie tasiemce? Chyba na tym ostatnim żarcie pociąg reżysera jednak się wykoleił.
7/10
"Witajcie w Hope" (Hopeu), reż. Na Hong-jin, Korea Południowa 2026, dystrybucja: Monolith Films, premiera kinowa: 30 października 2026





!["CoComelon: Film" [trailer 2]](https://i.iplsc.com/000NIYAJ420QSP6R-C401.webp)
!["CoComelon: Film" [trailer]](https://i.iplsc.com/000NIYA796420UAU-C401.webp)



