Jest o film pod każdym względem niezwykły. To już nie tylko samoświadoma żonglerka elementami klasycznego slashera, ale też zabawa elementami jego metawersji z ostatnich "Krzyków". Mówimy przecież o serii, która nie jest zwykłym sequelem, ale tzw. requelem, czyli jednoczesną kontynuacją (sequel) znanej franczyzy i jej przeróbką (reboot). Jak więc nazwać "Miłość, śmierć i dojrzewanie w Camp Miasma" Jane Schoenbrun, która wcześniej nakręciła interesujący "W blasku ekranu"?
Wszystko postawione na głowie
Zaczyna się wszystko, jak w klasycznym slasherze z wypożyczalni kaset video z lat 80. i 90. Kris (Hannah Einbinder) jest filmowym freakiem i młodą reżyserką, która zwróciła uwagę Hollywood niekonwencjonalnym filmem, w którym pokazała zbrodnie z perspektywy…zasłony prysznicowej w "Psychozie" Alfreda Hitchcocka. Kris wychowała się na B i C klasowych horrorach ery VHS i zawsze chciała nakręcić swoją wersję horroru "Camp Miasma", czyli taniej podróbki "Piątku 13".
Gwiazdą pierwszego filmu była Billy (Gillian Anderson), która niespodziewanie nie pojawiła się w żadnym z wielu jego sequeli, ale zamieszkała za to samotnie w domu na jeziorem, gdzie kręcono kultowe dzieło. Kris dostaje propozycję nakręcenia nowej wersji "Camp Miasma" i chce obsadzić w nim jego zapomnianą gwiazdę. Przyjeżdża do domku nad jeziorem i…No i wtedy dzieje się coś, co w klasycznym slasherze byłoby przewidywalne, ale w filmie Jane Schoenbrun zostaje postawione na głowie.
Ten film skradł serca krytyków
Pokazywany w prestiżowej sekcji Un Certain Regard na festiwalu w Cannes film skradł serca amerykańskich krytyków filmowych, ale też fanów gatunku. Nie jest to norma w przypadku takiego kina. Tyle że ten film w żadnej (podkreślam ŻADNEJ) mierze klasycznym slasherem nie jest. Jest to dzieło bardzo kinofilskie, w którym miłośnicy klasyki gatunku będą czuli się jak Jason w jeziornej wodzie. Schoenbrun nie unika przy tym elementów satyrycznych. Ciosy wymierzone są w stronę cynicznych producentów z Hollywood, ale też politykę woke. W przypadku Schoenbrun jest to istotne, bo pokazuje spory dystans do własnej tożsamości płciowej. Schoenbrun identyfikuje się jako osoba transseksualna, a "Miłość, śmierć i dojrzewanie w Camp Miasma" dotyka tematu problematycznego dziś kina lat 80., które było przepełnione seksizmem i każdym rodzajem fobii.
Filmowa Kris jest pewnie w jakimś stopniu alter ego Schoenburn, bowiem z jednej strony jest to ambitna i pełna ideologicznego zapału reżyserka będąca przedstawicielem LGBT, ale z drugiej jest to klasyczna psychofanka slashera. Gatunku, który nie ma nic wspólnego z progresywną agendą ideologiczną, jaką ona chce w kinie szerzyć. W jednej ze scen Kris i Billy oglądają po raz tysięczny "Camp Miasma" i Kris co chwile wtrąca, że sceny są transofobiczne, ale jednocześnie nie może oderwać wzroku od ekranu. Ba, ona chce stać się częścią tego świata w literalnym rozumieniu.
Hołd dla miłośników slasherów
"Miłość, śmierć i dojrzewanie w Camp Miasma" jest szaloną jazdą, podczas której świat realny zmiesza się z filmowym, potwór w kuriozalnej masce rodem z kina Eda Wooda wychodzi z głębin jeziora, przemoc jest odrealniona jak różowy jednorożec i jednocześnie nie powstydziłby się jej Sam Raimi w "Martwym złu". Schoenbrun na dodatek kreśli nam całkiem intrygujący obraz relacji starzejącej się divy kina grozy w wykonaniu gwiazdy z ikonicznego "Z archiwum X" z niepewną swojej seksualności młodą kobietą, rozdartą między miłością do C-klasowego kina i intelektualizmem.
Dlatego też ten film nie tyle jest hołdem dla slaherów, ile raczej hołdem dla tych, którzy slashery kochają bezgranicznie. To taki "Bulwar zachodzącego słońca", ale w pijanym śnie nastolatka z parodii kina o Freddiem Kruegerze w wersji "Jason X". Ja jestem zachwycony. No, ale ja jestem niepoprawnym miłośnikiem opowieści o Michaelu Myersie. On też tutaj zostaje wyśmiany. W upiornie krindżowy sposób.
8/10
"Miłość, śmierć i dojrzewanie w Camp Miasma" (Teenage Sex and Death at Camp Miasma), reż. Jane Schoenbrun, USA/Kanada 2026, dystrybutor: Velvet Spoon, premiera kinowa: 4 września 2026 roku.
