"Pianista"
Jeden z najważniejszych filmów XXI wieku, nagrodzone Złotą Palmą i trzema Oscarami arcydzieło powraca do kin po nowej postprodukcji i rekonstrukcji obrazu w jakości 4K. Oparty na wspomnieniach Władysława Szpilmana "Pianista" to osobista relacja z przetrwania w rozdzieranym wojną mieście, poruszające świadectwo siły, jaką daje sztuka w najmniej oczekiwanych momentach oraz zachwycający autentyzmem portret artysty, w którego wcielił się nagrodzony Oscarem Adrien Brody.
W 1939 roku Szpilman jest cenionym pianistą i kompozytorem, który mieszka wraz z rodziną w Warszawie. Kiedy do stolicy wkraczają naziści, życie żydowskiego muzyka zamienia się w koszmar: traci kolejne prawa, trafia do getta, obserwuje dwa powstania i próbuje przetrwać w zniszczonym mieście. Pomaga mu przypadek, łut szczęścia oraz miłość do muzyki.
"Pianista" to film o świadku zagłady zrealizowany z szacunkiem i dojrzałością przez innego świadka. Jeden z najważniejszych filmów Romana Polańskiego był pierwszym i na razie jedynym powrotem reżysera do czasów wojny, którą przeżył on jako mały chłopiec. Kręcony na ulicach Warszawy z częściowo polską ekipą i obsadą film stanowi głęboki humanistyczny manifest, w którym rozpacz łączy się z tlącą się nadzieją. Opowiadany w sposób chronologiczny, oszczędny i skupiony na detalach "Pianista" to ewenement w historii polskiego i światowego kina: stworzona przez mistrza wizja bolesnej przeszłości, w której indywidualna perspektywa łączy się z rozmachem i wierną rekonstrukcją wydarzeń.
"Chronologia wody"
Reżyserski debiut Kristen Stewart, który miał swoją premierę na Festiwalu w Cannes, przyjęto owacjami na stojąco. Aktorka, która stawiała pierwsze kroki m.in. u boku Jodie Foster w uznanym przez krytyków thrillerze Davida Finchera "Azyl" (2002), globalną sławę zyskała, wcielając się w rolę Belli Swan w serii filmów z uniwersum "Zmierzchu", które dziś przeszły już do kanonu współczesnej popkultury. Jednak późniejsze wybory artystyczne Stewart są o wiele bardziej nieoczywiste i wykraczają daleko poza ramy klasycznego Hollywood.
Decyzja o tym, aby zadebiutować reżysersko poprzez przeniesienie na filmowy ekran stosunkowo trudnej i pełnej narracyjnych łamigłówek autobiograficznej powieści, to kolejny przejaw artystycznej dojrzałości aktorki. Jej popularność wcale nie sprawiła, że film powstał w sposób szybki, lekki i przyjemny. Kristen walczyła osiem lat o jego realizację - od samodzielnego napisania scenariusza po zagwarantowanie finansowania. W efekcie "Chronologia wody", będąca adaptacją wspomnień Lidii Yuknavitch, to pełne zanurzenie w ekstremalne doświadczenia - opowieść o koszmarnym dzieciństwie, młodzieńczym samozniszczeniu oraz ratunku, jakim dla bohaterki stają się pływanie i pisanie.
W centrum filmu znajduje się kobiece ciało, to przez nie Lidia (wspaniała, fizyczna rola Imogen Poots) poznaje radość i ból, to z nim eksperymentuje, to od niego ucieka, to je trenuje, dyscyplinuje, zaniedbuje, to z niego czerpie całą swoją siłę. Kiedy ją poznajemy, jest wciąż dziewczynką, za którą krok w krok podąża ojcowskie spojrzenie. Bohaterka, próbując na nowo zdefiniować siebie i ostatecznie odciąć się od przeszłości, przekracza kolejne granice. Na jej drodze pojawiają się osoby, które odmienią jej życie - m.in. Ken Kesey, autor kultowego "Lotu nad kukułczym gniazdem", który staje się jej mentorem literackim (ta historia wydarzyła się naprawdę!), oraz pierwsza miłość - taka, której się nie zapomina (w tej roli Earl Cave, syn Nicka Cave'a).
Zobacz również:
"Wpatrując się w słońce"
"Wpatrując się w słońce" to wizjonerski, epicki, intymny i poruszający do głębi film, który był tegorocznym niemieckim kandydatem do Oscara. Wymykające się wszelkim definicjom arcydzieło zostało wyróżnione Nagrodą Jury na festiwalu w Cannes w 2025 roku. Jego reżyserką i współautorką scenariusza jest Mascha Schilinski, znana z autorskiego stylu i głęboko emocjonalnych portretów kobiet.
Łączący ulotność i melancholię "Przekleństw niewinności" Sofii Coppoli z monumentalnym i nowatorskim charakterem "Strefy interesów" Jonathana Glazera - poruszający portret kilku pokoleń dziewcząt i kobiet na niemieckiej wsi. Filmowa opowieść, która zdaniem polskich recenzentów, mogłaby być ekranizacją bestsellerowej książki "Chłopki" Joanny Kuciel-Frydryszak.
Na jednej farmie w północnych Niemczech, w różnych momentach XX i XXI wieku, dorastają cztery dziewczyny: Alma, Erica, Angelika i Lenka. Choć dzieli je czas, każda z nich doświadcza podobnych emocji - pierwszej miłości, buntu i rodzinnych napięć. Ich historie splatają się, odsłaniając tajemnice, które przez lata pozostawały w ukryciu.
Zobacz również:
"Mumia: Film Lee Cronina"
"Mumia: Film Lee Cronina" opowiada o dziennikarzu, którego córka znika bez śladu. Dziewczyna odnajduje się nagle osiem lat później. Jednak to, co pierwotnie jest radosnym wydarzeniem, szybko zmienia się w koszmar. W rolach głównych oglądamy w filmie: Jacka Reynora, Laię Coste, May Calamawy, Natalie Gracie i Verónicę Falcón.
Przypadek sprawił, że w czasie realizacji filmu Lee Cronina zdecydowano o produkcji czwartej części popularnej serii przygodowej z Brendanem Fraserem pod tym samym tytułem. Wytwórnia Blumhouse zdecydowała się wykorzystać to w zabiegu marketingowym. Na jej profilu w serwisie X pojawiła się wiadomość "Brendan Fraser nie występuje w 'Mumii: Filmie Lee Cronina'".
Zresztą w tym wypadku lepiej nie pomylić filmów, ponieważ o ile seria "Mumia" przeznaczona jest dla całych rodzin, o tyle wchodzący właśnie na ekrany polskich kin horror jest mroczny i pełen scen przemocy.
"Arco"
Animacja "Arco" to historia dziecięcej przyjaźni, która budzi ciekawość nie tylko najmłodszych widzów, ale i dorosłych. Dzięki uniwersalnemu przesłaniu i rekomendacjom filmowych gwiazd, obraz zyskał międzynarodowe uznanie i podbił najważniejsze międzynarodowe festiwale.
Wyjątkowa produkcja szybko doczekała się miana jednego z najgłośniejszych debiutów animowanych dekady! Zdobycie licznych nagród filmowych i ponad czterdziestu nominacji, w tym do Złotego Globu, BAFTA i Oscara, to dowód uznania na całym świecie dla uniwersalnego przesłania i autorskiego stylu tej animacji.
Arco przypadkowo trafił na Ziemię. Teraz próbuje ponownie wkroczyć na tęczowy szlak i odnaleźć drogę do domu. To zadanie okaże się o tyle trudne, że bohater jest przybyszem z przyszłości. Iris, dziewczynka wychowywana przez robota Mikkiego, postanawia pomóc nowo poznanemu koledze. Możliwości na podróż w czasie są dwie. Trzeba znaleźć porzucony w lesie diamentowy amulet albo stworzyć tęczę, a przy okazji nie dać się złapać tajemniczej trójce wścibskich braci. Starania bohaterów to świadectwo niezwykłej przyjaźni i lekcja ponadczasowej solidarności.
Zobacz również:
"Babystar"
Luca, główna bohaterka niemieckiego dramatu "Babystar", ma 16 lat i wydaje się idealną, szczęśliwą nastolatką w sieci. Razem z rodzicami, Stellą i Chrisem, wiedzie idealne życie niczym z galerii zdjęć na Instagramie. Są rodzinnym imperium influencerów, które powstało w momencie opublikowania pierwszego zdjęcia USG Luci. Dla prawie trzech milionów obserwujących stworzyli nieskazitelny obraz i zarobili przy tym fortunę.
Kiedy Luca dowiaduje się, że jej rodzice chcą mieć kolejne dziecko, stara się bardziej niż kiedykolwiek sprostać ich oczekiwaniom, aby zapewnić sobie miejsce w rodzinie. Jednak Stella i Chris przekraczają granice w pogoni za większą liczbą kliknięć, pokazując obawy dziewczyny przed nowym rodzeństwem. Sfrustrowana Luca zaczyna się buntować, a starannie wykreowany wizerunek rodziny zaczyna pękać. Co się stanie, gdy Luca nie będzie już chciała zasługiwać na miłość rodziców?
"Babystar" sprawnie łączy dramat z satyrą, z jednej strony opowiada poważną historię o samotności i dorastaniu w świecie pozbawionym prywatności, z drugiej celnie i ironicznie punktuje logikę internetu. Jego siła wynika z uważnej obserwacji. To właśnie w detalach Bongard buduje swoją diagnozę współczesności - świata, w którym każda relacja jest potencjalnym materiałem, a każda emocja elementem narracji.
Zobacz również:
"Kwiecień"
"Kwiecień" - zdobywca Nagrody Specjalnej Jury na festiwalu w Wenecji - to przejmujące kino, które łączy realizm społeczny z body horrorem - gatunkiem rewelacyjnie sprawdzającym się dziś do opisu kobiecych doświadczeń (wystarczy wspomnieć "Titane" czy "Substancję"). Dea Kulumbegashvili ("Początek") sięga po niego, by w swoim brawurowym i radykalnym filmie penetrować ciała i dusze.
Jej bohaterką jest doświadczona ginekolożka Nina (Ia Sukhitashvili) oskarżona o spowodowanie śmierci noworodka. W atmosferze podejrzeń i wrogości Nina kontynuuje swoją pracę, także tę po godzinach, kiedy przeprowadza aborcję we wsiach. W świecie, w którym warunki życia kobiet dyktują religia i patriarchat, jej działalność nie tylko wymaga niebywałej odwagi, ale też spycha ją na społeczny margines, czyni z niej monstrum. Nikt ci nie podziękuje i nikt cię nie obroni - jasno opisuje jej sytuację kolega lekarz.
Surowy, skąpany w błocie, zanurzony w zimnym świetle szpitalnych jarzeniówek "Kwiecień" nieoczekiwanie wybucha pięknem. Pole pełne maków, wesołe gaworzenie dziecka, spektakularny fiolet nieba. Najokrutniejszy miesiąc była również najpiękniejszy, gdy staje się obietnicą całego życia.
"Dziecko z pyłu"
Dokument "Dziecko z pyłu" to film, który był realizowany przez wiele lat na kilku kontynentach, a reżyserka z niezwykłą wrażliwością i konsekwencją stworzyła intymny, wielowymiarowy portret swojego bohatera, towarzysząc mu w najtrudniejszych momentach życiowej podróży. To emocjonalna, a zarazem podnosząca na duchu opowieść o nadziei silniejszej niż echa wojny, które po pięćdziesięciu latach wciąż potrafią ranić obie strony w najmniej spodziewany sposób.
Sang to jedno z setek tysięcy dzieci pozostawionych przez amerykańskich żołnierzy po wojnie w Wietnamie. Stygmatyzowany i opuszczony, przez całe życie tęskni za ojcem, którego nigdy nie miał. Niespodziewanie odnajduje go - jest ciężko chory i mieszka w Stanach Zjednoczonych. Spotkanie z ojcem to życiowe marzenie Sanga, lecz cena jest wielka.
Jedyny sposób, aby go zobaczyć, to na stałe przenieść się do USA, zostawiając dorosłą córkę, wnuka i ukochaną żonę. Po przybyciu do Ameryki odkrywa, że jego marzenie o przynależności zderza się z rzeczywistością. Nowa kultura jest dla niego obca, a kontakt z amerykańską rodziną utrudniają różnice kulturowe. W emocjonalnej podróży, gdzie uśmiech wkrada się przez łzy, Sang w poszukiwaniu ojca odnajduje coś jeszcze - siłę, by uwolnić się od traum przeszłości i zbudować nową przyszłość.
Zobacz również:
"Maryja. Matka Papieża"
"Maryja. Matka Papieża" to pierwszy film, który odsłania mistyczną więź między św. Janem Pawłem II a Matką Bożą. To opowieść o relacji, która była sercem jego życia i drogą do świętości. W filmie Maryja nie jest jedynie adresatką papieskiego "Totus Tuus", lecz przede wszystkim prawdziwą matką i przewodniczką nieustannie obecną w przełomowych i dramatycznych momentach XX wieku oraz w osobistych zmaganiach Karola Wojtyły.
Szczególne miejsce zajmuje wątek objawień fatimskich i ujawnionej przez papieża III Tajemnicy Fatimskiej, odnoszącej się do zagrożenia ze strony Rosji i duchowej walki toczącej się w świecie. "Maryja. Matka Papieża" ukazuje wyraźnie, że duchowa droga św. Jana Pawła II wyrastała z głęboko zakorzenionej polskiej maryjności, z wiary narodu, który przez wieki zawierzał swoje losy Matce Bożej. Papież nie tylko z tej tradycji wyrósł, lecz także nadał jej nowy, uniwersalny wymiar, ukazując światu maryjność jako drogę zawierzenia, odwagi i nadziei.
Zdjęcia powstały tam, gdzie drogi św. Jana Pawła II przecinały się z obecnością Maryi: w Fatimie, Watykanie, Rzymie, Mentorelli, a także w Polsce w Gietrzwałdzie, Częstochowie, Wadowicach i Ossowie - miejscu Cudu nad Wisłą. Film przypomina o głęboko zakorzenionej w naszej historii maryjności, o jubileuszu 70-lecia Ślubów Jasnogórskich oraz o prawdzie, że z woli Boga Maryja jest matką każdego człowieka.
"Pucio"
"Pucio" to pierwsza kinowa odsłona popularnej serii książek dla najmłodszych. Animacja przenosi na ekran świat znany z bestsellerowych publikacji i zaprasza widzów do pełnej ciepła opowieści o rodzinie, dziecięcej ciekawości i codziennych odkryciach.
Filmowe przygody Pucia to propozycja bez ograniczeń wiekowych, przygotowana z myślą o najmłodszych widzach. 45-minutowy zestaw odcinków pozwala w komfortowy sposób wejść w świat sali kinowej. Przyjazna atmosfera, spokojne tempo opowieści i dobrze znani bohaterowie zachęcają dzieci do wspólnego przeżywania filmowych przygód razem z rodziną.
Pucio razem ze swoją rodziną odkrywa świat. Każdy dzień to nowe przygody - wspólne gotowanie konfitury, malowanie rodzinnego portretu, a nawet… spływ kajakowy i biwak we własnym salonie! Gdy przychodzi pora kąpieli, Puciowi i Bobo towarzystwa dotrzymuje wesoły zabawkowy krokodyl, który również pilnie potrzebuje się wykąpać! Pucio uczy się dzielić z innymi, nawiązywać nowe przyjaźnie i radzić sobie z nudą w deszczowy dzień. Każdy odcinek udowadnia, że wyobraźnia i kreatywność potrafią zamienić najzwyklejsze chwile w coś naprawdę wyjątkowego!
!["Posłani" [trailer]](https://i.iplsc.com/000MSSXVVHREPCLY-C401.webp)