Oscary 2026: Znamy najlepszy film roku. Ciężko mówić o niespodziance

"Jedna bitwa po drugiej" z najważniejszym Oscarem

Odbierając Oscara za najlepszy film, Paul Thomas Anderson przypomniał rozdanie nagród Akademii z 1976 roku, gdy w najważniejszej kategorii znalazły się "Lot nad kukułczym gniazdem", "Barry Lyndon", "Szczęki", "Pieskie popołudnie" i "Nashville". Reżyser stwierdził, że nie było wtedy najlepszego filmu, bo wszystkie są znakomite, sugerując, że w tym roku było podobnie.

Artysta, który został również nagrodzony za najlepszą reżyserię i scenariusz adaptowany, długo musiał czekać na sukces, ale liczba zdobytych nagród - "Jedna bitwa po drugiej" triumfowała też w kategoriach najlepszy aktor drugoplanowy, montaż i casting - z pewnością mu to zrekompensowała.

W pokonanym polu produkcja, która otrzymała trzynaście nominacji, zostawiła "Grzeszników" (cztery Oscary), "Frankensteina" (trzy Oscary), "Hamneta" (Oscar dla najlepszej aktorki), "F1" (Oscar za dźwięk) i "Wartość sentymentalną" (Oscar dla najlepszego filmu międzynarodowego). O miano najlepszego filmu ubiegały się również tytuły: "Wielki Marty", "Tajny agent", "Bugonia" oraz "Sny o pociągach".

Zobacz również:

Oscary

Koniec długiej serii porażek. Wybitny twórca w końcu doceniony

Krystian Zając

Paul Thomas Anderson: Przywrócić zdrowy rozsądek i przyzwoitość

Mówi się, że zwycięzca Oscara za najlepszy film często pokazuje ducha naszych czasów. W jaki sposób wasz film odzwierciedla to, gdzie jesteśmy jako społeczeństwo - albo dokąd zmierzamy?

Paul Thomas Anderson: - Myślałem, że mamy tu świętować, a nie analizować rzeczywistość. Myślę jednak, że nasz film ma oczywiście pewne paralele z tym, co codziennie widzimy w wiadomościach, więc w jakimś sensie odbija to, co dzieje się dziś na świecie. Jeśli chodzi o to, dokąd zmierzamy - tego nie wiem. Ale wiem, że pod koniec filmu nasza bohaterka Willa wyrusza dalej, żeby walczyć ze złem. I - jak powiedziałem w moim przemówieniu - żeby przywrócić zdrowy rozsądek i przyzwoitość do łask.

Tegoroczne Oscary były dość zróżnicowane, jeśli chodzi o rozdzielenie nagród, szczególnie w kategoriach technicznych. Chciałbym zapytać o waszą współpracę z twórcami z innych działów - macie wielu wieloletnich współpracowników. Jak taka współpraca pomaga w realizacji wizji filmu, szczególnie przy tak złożonym materiale źródłowym?

- Robię filmy wystarczająco długo, żeby wiedzieć jedno: Powodem, dla którego nadal to robię, są ludzie, z którymi współpracuję. Może nie jest dziś modne mówić, że nie robi się tego dla nagród, ale naprawdę to współpraca najbardziej mnie ekscytuje w pracy nad filmem. Dziś to dla mnie najważniejszy powód robienia kina. Na początku kariery chcesz po prostu być w filmach, robić kino, osiągnąć sukces. Ale z czasem odkrywasz, że jedynym prawdziwym powodem jest praca z innymi ludźmi.

W dyskusjach wokół filmu "Jedna bitwa po drugiej" pojawia się temat polityki rasowej i sposobu przedstawienia czarnoskórych bohaterek. Jak odpowiadacie na interpretacje i krytykę dotyczącą wątku rasy w filmie?

- Trochę znam tę krytykę. Wiem, że Teyana Taylor mówiła o tym w wielu wywiadach. W filmie pokazujemy wiele różnych postaci, szczególnie jej bohaterkę, która jest bardzo niedoskonała i podejmuje decyzje, które ostatecznie szkodzą rewolucji, o którą walczy. To wszystko jest skomplikowane. Od początku wiedzieliśmy, że robimy film, który ma być skomplikowany. Nie chcieliśmy tworzyć historii jednoznacznie heroicznej. Ta bohaterka zmaga się nie tylko z depresją poporodową, ale także z własnymi nierozwiązanymi problemami.

- Bardzo niebezpieczne jest to, kiedy zaczynasz od chęci zmiany świata, ale z czasem zaczynasz kierować się ego i czytać własne recenzje. Tak dzieje się z bohaterką Perfidii, która z bohaterki staje się antybohaterką. Cały sens tej historii polega jednak na tym, że przygotowuje ona drogę dla kolejnego pokolenia - dla Willii. Chodzi o pytanie: co się dzieje, gdy twoi rodzice są ludźmi zranionymi i przekazują ci trudną historię? Jak sobie z tym poradzić? To jest sedno naszej opowieści - historia Willi i jej przemiany, próby zrobienia czegoś lepiej niż poprzednie pokolenie.