Amerykański reżyser lubi mocne, chwytliwe tematy, co widać było już w jego twórczości dokumentalnej. Mimo że "Primetime" to fabuła, fikcja nie wyparła tu rzeczywistości w pełni. Oppenheim sięgnął po prawdziwą historię gwiazdy stacji NBC Chrisa Hansena oraz programu "To Catch a Predator", którego był pomysłodawcą i prowadzącym.
Tytuł formatu mówił wszystko. Hansen, w filmie grany przez Roberta Pattinsona, konfrontował przed kamerami osoby podejrzewane o przestępstwa wobec dzieci. W rzeczywistości był to w dużej mierze wyreżyserowany spektakl, poprzedzony długimi przygotowaniami, wprowadzeniem w role wyglądających niewinnie aktorów i wreszcie przeprowadzoną prowokacją. Oppenheima mniej interesują same przestępstwa. Woli skupić się na wprawieniu telewizyjnej machiny w ruch oraz losach wplątanych w nią ludzi.
Drugi plan błyszczy, ale Robert Pattinson wypada blado
Świat "Primetime" pozbawiony jest jakichkolwiek skrupułów. Jedyną wartością, jaka się w nim liczy, są słupki oglądalności. Rzeczywistość ta napędzana jest przez Hansena i jego producentkę (Merritt Wever). Duet niezwykle sprawczy, ale jednocześnie uosabiający najgorsze cechy branży, której mottem mogą być słowa "kto pierwszy, ten lepszy". Egocentryzm i brak moralnego kręgosłupa to cechy gwarantujące sukces, a podkładanie nogi konkurencji i działanie po trupach do celu są stałą praktyką.
Pattinson zwykle sprawdzał się w tak intensywnych i dynamicznych kreacjach, jak chociażby w "Good Time" braci Safdie. Jednak u Oppenheima wypadł dość blado. Być może to kwestia nienajlepszego poprowadzenia przez reżysera, a może "zasługa" wyrazistego drugiego planu. Postaci, które tam obserwujemy, począwszy od wspomnianej producentki przez researchera i realizatora programu (Matthew Maher), a zwłaszcza Dana Plumba (Skyler Gisondo), młodego aktora pełniącego funkcję wabika, to najmocniejszy punkt filmu.

Amerykański reżyser, pokazując od kuchni kolejne etapy realizacji programu, uświadamia też, co ta praca, otwiera się w nowym oknie robi z ludźmi. Działanie w stresie, pod presją i na wysokiej adrenalinie sprawia, że członkowie ekipy potrzebują do funkcjonowania coraz mocniejszych bodźców. Jednocześnie odzierani są z wrażliwości, co najlepiej widać na przykładzie Plumba - początkowo nieco zagubionego, naiwnego i wierzącego w rozwój kariery aktorskiej, a z czasem dużo bardziej wyrachowanego, oschłego i przebiegłego.
Strona formalna jest zbyt efekciarska
Do przedstawienia głośnego tematu Oppenheim dobrał dość efekciarskie środki. Myślę tu o zdjęciach, wyrazistej kolorystyce, dynamicznym montażu i czasem wręcz idealnie dopieszczonej scenografii. Rozumiem ten wybór. W końcu krzykliwość i wyrazistość to główne cechy większości reality show, ale dla mnie za bardzo odwracają uwagę od samego tematu. Teledyskowy charakter niektórych scen drażni i osłabia ich znaczenie. Niewykluczone, że wybrzmiałyby one znacznie mocniej, gdyby "Primetime" był zrealizowany za pomocą nieco prostszych środków. Czasem lepsze jest wrogiem dobrego.
6/10
"Primetime", reż. Lance Oppenheim, USA 2026, dystrybucja: M2 Films, premiera kinowa: 9 października 2026 roku.










