Głównymi bohaterami "Seksmisji" byli Albert (Olgierd Łukasiewicz) i Maks (Jerzy Stuhr), którzy w 1991 roku biorą udział w eksperymencie hibernacji. Obaj zostają wybudzeni w 2044 roku. Okazuje się, że podczas ich snu na Ziemi doszło do wojny, w wyniku której mężczyźni wyginęli. Światem rządzą kobiety, a Albert i Maks są ostatnimi samcami na Ziemi.
"Seksmisja". W pierwszej wersji scenariusza nie było mężczyzn
Premiera filmu odbyła się 14 maja 1984 roku. Machulski wpadł na jego pomysł jeszcze w czasie studiów w Łodzi. Przeglądał książkę o prognozach dla świata na XXI wiek. Wynikało z niej, że w przyszłości mężczyźni nie będą potrzebni. Stało się to punktem wyjścia dla jego scenariusza. Rzeczywiście, początkowo nie było w nim męskich postaci. Jak sam wspominał, z pierwszej wersji "wiało nudą". Potrzebna był jakaś komplikacja. A takową w świecie kobiet mogło być tylko pojawienie się dwóch samców.
Co zaskakujące, w rozpoczęciu realizacji filmu pomógł stan wojenny. Prace na planie innych produkcji były wtedy wstrzymane. "W połowie lutego 1982 roku odebrałem telefon, że trzeba coś robić, a 'Seksmisja’ to jedyny scenariusz, który może pójść, bo inne są antyradzieckie. Kiedy zaczynacie i dlaczego tak późno?" - pytał reżysera szef zespołów filmowych.
Część zdjęć zrealizowano w kopalni soli w Wieliczce. Współpraca opłaciła się obu stronom — filmowcy zyskali wyjątkowe ujęcia, a dyrekcja kopalni odziedziczyła po nich niemożliwe do zdobycia kable, które posłużyły do oświetlenia podziemnych grot. Pozostałe sceny nakręcono w Łodzi.

"Seksmisja". Jerzy Stuhr nie był pierwszym wyborem do roli Maksa
Dobór obsady nie był łatwą sprawą. Machulski był pewny od początku jedynie tego, że chce zaangażować Olgierda Łukaszewicza do roli Alberta. Był on wtedy dyżurnym umierającym bohaterem polskiego kina i młody reżyser zapragnął wyciągnąć go z tej szufladki. W roli Maksa widział początkowo Jana Englerta. Jego plany zmienił przypadek.
Podczas wstępnej dokumentacji w Wieliczce reżyser nocował w tamtejszym hotelu — następnego dnia rano miał jechać pociągiem do Warszawy. Niestety, recepcjonistka zaspała i nie obudziła go na czas. Machulski musiał wracać samolotem. Tam trafił przepadkiem na Jerzego Stuhra.
Reżyser szybko zdał sobie sprawę, że aktor idealnie pasuje do roli Maksa. Obawiał się jednak złożyć mu propozycję. W końcu zaryzykował. Przedstawił "Seksmisję" jako "głupiutki film komediowy o facetach w przyszłości". Ku jego zdziwieniu Stuhr był zachwycony. Miał już dosyć ról rodem z kina moralnego niepokoju.
Pozostawała jeszcze kwestia Jej Ekscelencji - mężczyzny, który w przebraniu stoi na czele Ligi Kobiet. Ktoś z zespołu zaproponował Wiesława Michnikowskiego. Machulski zaraz skonatkował się z nim. "Powiedział przez telefon: ‘proszę, niech pan wpadnie. Tylko ja mam infekcję ręki i leżę w szpitalu. Robią mi badania. Przepraszam, bo leżę na oddziale położniczym’. I już wiedziałem, że to na pewno on" - wspominał reżyser.
Wielu z kultowych do dziś powiedzeń próżno by szukać w scenariuszu — wymyślono je na planie filmu. Przodował w tym Jerzy Stuhr. To on jest autorem takich perełek jak: "Ciemność, widzę ciemność", "Kobieta mnie bije" czy "Nasi tu byli".

"Seksmisja". Te sceny nie znalazły się w filmie
Nie wszystkie sceny znalazły się w filmie. Z uwagi na długość metrażu reżyser musiał zrezygnować między innymi z Adama Słodowego. "Przebrany za kobietę miał program ‘Zrób to sam dla kobiet’. Robił na drutach sweter — tzn. pruł go, ale kręciliśmy to od tyłu, więc wyglądało, jakby sweter składał. Okazał się wyjątkowo miły. Na wszystkim się znał" - wspominał reżyser.
Twórcy spodziewali się kłopotów ze strony cenzury. Machulski nakręcił z myślą o nich scenę, w której Maks pokazuje kojarzony z "Solidarnością" znak zwycięstwa. To jednak nie załatwiło sprawy. Cenzor kazał poprawić także scenę kontroli granicznej w windzie. Początkowo padały tam słowa po czesku. Tymczasem cenzor domagał się, aby aktorzy mówili po zachodnioniemiecku.
W sumie wycięto niemal 3 min filmu. Swoje uwagi mieli także przedstawiciele KC. Jeden z nich podczas premierowego pokazu filmu bardzo nerwowo zareagował na: "kierunek wschód, tam musi być jakaś cywilizacja!". Zarządził, by we wszystkich gotowych już kopiach usunąć tę kwestię.
Jeszcze dalej posunęli się cenzorzy z ZSRR. Film sprowadzono tam za zgodą Michaiła Gorbaczowa, który obejrzał go w Warszawie. Jednak ponieważ słowo "seks" nie funkcjonowało nad Wołgą w oficjalnym obiegu, tamtejszy tytuł nosił nazwę "Nowyje Amazonki". Radzieccy cenzorzy usunełi aż 40 min filmu. "Wycięli cały seks, została tylko misja" - śmiał się reżyser.
Mimo to do kin poszło 40 milionów obywateli ZSRR. W Polsce film obejrzało 12 milionów widzów. O trwającej po latach popularności produkcji świadczą między innymi dwie Złote Kaczki przyznane jej w 2008 roku przez czytelników czasopisma „Film” – za „komedię stulecia” oraz „rolę męską w filmie komediowym” dla Jerzego Stuhra.










