Reklama

Reklama

Reklama

"Iberia": W filmie udział wzięli

SARA BARAS tancerka

Reklama

Reklama

Obecnie najznakomitsza hiszpańska tancerka. Pierwsze lekcje pobierała pod okiem swojej matki Conchy Baras i bardzo szybko okazało się, że ma wyjątkowy talent. W 1989 dołączyła do zespołu Manuela Morao. Została uhonorowana wieloma ważnymi nagrodami, jak Madrono Flamenco de Montellano (Sevilla), pierwszą nagrodą w telewizyjnym konkursie Gente Juven (Młodzi Ludzie) a później w 1999 i w 2001 nagrodą MAX dla najlepszej Kobiecej Interpretacji Tańca.

Jako solistka, uczestniczyła w wielu imprezach w hołdzie dla Camarona de la Isla1, którego uznaje za swojego artystycznego ojca chrzestnego. W 1994 tańczyła na Biennale w Sevilli i odbyła tournee po Azji. W 1997 roku założyła swój własny zespół, z którym występowała z przedstawieniami Sensaciones (1998) oraz Suenos (1999). Później Bares rozpoczęła swoją współpracę z teatrem, zagrała m. in. w Juana la Loca (2001) oraz Mariana Pineda (2002). Występowała w telewizji, kinie, a nawet w świecie mody. Wśród jej dokonań wymienić należy program "Coś więcej, niż Flamenco" ("Algo más que Flamenco"), prezentowany w 1998 roku w TVE. W 1999 roku występowała w Casa Pilatos w Sewilli na potrzeby filmu "Mission Impossible 2" z Tomem Cruisem w roli głównej. Jako modelka prezentowała ubiory Amayi Arzugi podczas londyńskiego Fashion Week, a dla Francisa Montesinosa w Pasarela Cibeles w Madrycie oraz w Lizbonie, pojawiła się też w katalogu biżuterii Cartiera.

MANOLO SANLÚCAR gitarzysta

Razem z Paco de Lucią i Serranito, zrewolucjonizował grę na gitarze. Pierwsze kroki w muzyce stawiał pod okiem swojego ojca Isidro Sanlúcara, który przywiózł go do Sewilli, gdy ten był jeszcze dzieckiem na przesłuchanie do Pepe Pinto2. Ten zarekomendował go pele Marchenie3, z którym to Manolo wyruszył w swoje pierwsze prawdziwe tournee. Później Sanlúcar akompaniował innym artystom. Byli wśród nich La Paquera de Jerez, María Vargas, Porrina de Badajoz i Agujetas. W latach 60. dołączył do członków tablao o nazwie Wiedźmy Madrytu (Las Brujas de Madrid). Nagrał też swoją pierwszą solową płytę. Nie miał jeszcze skończonych 20-tu lat, gdy skomponował swoją trylogię "Mundo y formas de la guitarra". Dzięki niej zyskał uznanie w świecie artystycznym, a rumba "Czarny koń" ("Caballo negro") przyniosła mu prawdziwą sławę. Jednym z najważniejszych jego wkładów w sztukę flamenco jest permanentne szukanie sposobu łączenia flamenco z muzyką symfoniczną. Sanlúcara jest pierwszym artystą, który wprowadził flamenco do Teatru Królewskiego w Madrycie. "Fantazja na gitarę i orkiestrę", "Trebujena", "Medea i Solea", które zostały zaadaptowane przez Hiszpański Balet Narodowy oraz "Tauromagia y Aljibe" to tylko niektóre z jego dzieł.

Ukoronowaniem jego imponującego dorobku twórczego było przyznanie mu Narodowej Nagrody Muzycznej w 2001 roku. Dwa lata wcześniej nagrał "Locura de Brisa y Trino", zaraz po premierowym wystawieniu tych utworów na Festiwalu Bienal w 1998, z Carmen Linares w roli wokalistki. Był współtwórcą, razem z Paco de Lucia, części "Sevillanas" Carlosa Saury. Poświęcał się również działalności pedagogicznej - wielu czołowych gitarzystów flamenco młodego pokolenia było jego uczniami.

ANTONIO CANALES tancerz

Urodził się w rodzinie pieśniarzy i tancerzy; od dzieciństwa nasiąkał sztuką flamenco. Był solistą Baletu Narodowego przez trzy lata, jak również członkiem wielu zespołów tanecznych, aż do momentu, założył swój własny.

Tańczył na scenach całego świata z takimi sławami jak Rudolph Nureyev, Maya Plisetskaya czy Argentyńczyk Julio Bocca, z którym podzielił nagrodę dla Najlepszego Tancerza w międzynarodowym konkursie miasta Meksyk. Dwa lata wcześniej został uhonorowany nagrodą Navisela we Włoszech dla najlepszego tancerza. W 1992 założył swój zespół, z którym zadebiutował w Bilbao. Za "Torero", przedstawienie, które zaprezentował w Kanadzie w 1993 otrzymał Krajową Nagrodę w dziedzinie Tańca. Otrzymał również Medal Andaluzji i nagrodę MAX za "Gitano" - dzieło, które uczyniło sławną Sarę Baras - w kategorii Najlepszego Przedstawienia Tanecznego .

Przeniósł na scenę takie utwory jak "Bengues" (1998), "Guernica" (1988), "Raíz", "Fuerza Latina" czy " La Cenicienta". Wziął udział w nagraniu albumu "De Akí A Ketama" zespołu Ketama. Pracował również w filmie, grając jedną z głównych ról w "Montoyas i Tarantos" - nominowanych do Oskara w 1990, był bohaterem "Vengo" (1999), a ostatnio skończył właśnie zdjęcia do filmu "Duende".

AÍDA GÓMEZ tancerka

Urodzona w Madrycie w 1967, już jako mała dziewczynka uczyła się tańca. Baletu klasycznego uczyła się od 4-go roku życia, techniki tańca flamenco zaczęła zgłębiać w wieku 7 lat. W 1981 roku wstąpiła do Hiszpańskiego Baletu Narodowego, w bardzo krótkim czasie została jego solistką. W wieku 17 lat została Primabaleriną zespołu narodowego. W 1996 roku dołączyła do Joaquína Cortés i jego grupy tanecznej, a w 1997 roku przeprowadziła się do Lozanny by dawać lekcję tańca hiszpańskiego w szkole Maurice'a Bejart'a. Podczas pobytu w Szwajcarii zdecydowała się założyć własny zespół, by móc występować jako solistka i ze swoim własnym baletem. Niedługo później otrzymała propozycję powrotu do Hiszpanii i objęcia stanowiska dyrektora artystycznego Hiszpańskiego Baletu Narodowego, którą przyjęła odświeżając wkrótce repertuar i zapraszając do współpracy kolejnych tancerzy. Mając zaledwie 32 lata była najmłodszym dyrektorem zespołu; funkcję tę sprawowała w latach 1998 - 2001.

Wystąpiła w "Salomé" Carlosa Saury, gdzie była również choreografem.

Jej zespół jest jednym z największych i najsławniejszych w Hiszpanii.

ENRIQUE MORENTE pieśniarz

Urodzony w Grenadzie w 1942. Od początku eksperymentował z nowymi sposobami odnowienia ekspresji śpiewu flamenco. Lubi mówić, że robienie zawsze tego samego jest "po prostu nudne". "Ortodoksja musi służyć poszerzaniu horyzontów, do odnajdywania nowych ścieżek. I jeżeli dokonuje się tego ufnie i szczerze, idą za tym nowe doświadczenia. Wiadomo, że gdy próbuje się nowych rzeczy nie wszystko jest świetne, nie wszystko wychodzi , zawsze jest ryzyko. Ale trzeba próbować, bo w tym wszystkim chodzi o żywą muzykę, a nie taką z muzeum."

Jako dziecko, chodząc do grenadyjskiej katedry rozmiłował się w śpiewie; wiele lat później wyjechał do Madrytu by tam rozwijać swoja pasję, uczęszczając do klubów flamenco. Swoją pierwszą płytę nagrał w 1967 w stylu absolutnie ortodoksyjnym; potwierdził na niej swą dogłębną znajomość śpiewu tradycyjnego, którą pochwalić się mogli tylko nieliczni z jego pokolenia. Potem, zaangażowany w batalię odnowy flamenco, tylko incydentalnie powracał do śpiewu tradycyjnego na płytach "Homenaje a Don Antonio Chacón" z 1977 czy "Morente-Sabicas" z 1990. Jego trzecia płyta "Homenaje flamenco a Miguel Hernández", nagrana w 1971, była pierwszą, na której zaadoptował wiersze kultowych poetów na strofy pieśni flamenco. Oprócz Hernándeza wykorzystał wiersze takich poetów, jak San Juan de la Cruz, García Lorca, Al Mutamid, los Machado, Lope de Vega, Bergamín, Garfias, Guillén.

Jego geniusz twórczy ma wiele twarzy. Komponował muzykę dla teatru, kina, telewizji. Swoją "Fantasía de Cante Jondo" zintegrował wspaniale muzykę kultu religijengo z flamenco. Stworzył również pierwszą mszę flamenco.

ESTRELLA MORENTE pieśniarka

Od swojego madryckiego debiutu w wieku lat 17 jest uznaną pieśniarką. Zasłynęła swoimi interpretacjami seguiriya, soleá'i, malaguenai oraz taranty. To, co prezentuje Estrella łączy w sobie z jednej strony inspirację pradawną tradycją, z drugiej młodzieńczą, wyrazistą ekspresję. Wpłynęło to na jej popularność nie tylko wśród miłośników flamenco, ale również w całej hiszpańskiej branży muzycznej. Uczestniczyła w festiwalach flamenco w całej Hiszpanii, odbywała również trasy koncertowe wraz z ojcem - Enrique Morente, a w ostatnim czasie z Lagartija Nick w związku z promocją albumu "Omega".

ROSA TORRES PARDO pianistka

Urodzona w Madrycie, uczęszczała do Królewskiego Konserwatorium w stolicy Hiszpanii gdzie uczyła się u Joaquína Soriano. Na zakończenie studiów otrzymała nagrodę specjalną "Premio Extraordinario Fin de Carrera". Kontynuował swoje studia u Marii Curcio w Londynie, u Adele Marcus w Julliard School of Music w Nowym Jorku oraz u Hansa Graffa w Wiedniu. W 1986 otrzymała nagrodę mistrzowską w Lugano w Szwajcarii. Występowała jako solistka pod kierownictwem dyrygentów takiej miary, jak Vladimir Spivakov, V. Fedoseev, M. Pletnev, M. Ermler, Jean Fournet, J. B. Pommier, J. Gerogiadis, L. Leighton Smith, G. Navarro, G. Asencio, Herrera de la Fuente, Suteg, czy Victor Pablo Pérez.

Występowała na wielu festiwalach międzynarodowych, nagrywała również dla radia i telewizji w wielu krajach.

JOSÉ ANTONIO tancerz

Urodzony w Madrycie, zadebiutował jako tancerz w wieku 8 lat. Zawodową karierę rozpoczął w Zespole Marii Rosy. Rok później stał się częścią formacji "Antonio y los Ballets de Madrid", występował tam jako Pierwszy Baletmistrz. W następnych latach rozwijał swoją intensywną działalność artystyczną występując w La Scali w Mediolanie i w Teatro Comunale w Bolonii.

W 1972, razem z Luisem Arandą, założył "Ballet Siluetas" - swój własny zespół, gdzie rozpoczął pracę nad własnymi układami choreograficznymi. W 1978 roku kiedy dyrektorem Hiszpańskiego Baletu Narodowego (BNE) był Antonio Gades, został mianowany pierwszym baletmistrzem zespołu narodowego. W 1982 został wybrany współ-dyrektorem artystycznym Baletu Hiszpańskiego w Madrycie.

W 1986 został dyrektorem Narodowego Zespołu Tańca. Dwa lata później wystąpił z wielkim sukcesem w Metropolitan w Nowym Yorku, gdzie otrzymał Nagrodę Krytyki za Najlepsze Przedstawienie Zagraniczne (1988). W 1992 na potrzeby "Wystawy Uniwersalnej" w Sevilli (Exposición Universal de Sevilla), stworzył choreografię dla "La Gallarda" Rafaela Alberti i dla "La Truhana" Antonio Gali. Dwa lata później utworzył zespół "José Antonio y los Ballets Espanoles", i wystawił po raz pierwszy choreografię Aires de Villa y Corte, Flamenco y Cachorro.

Jego choreografie są bardzo popularne w kraju i na świecie. Tańczył z takimi osobowościami sceny międzynarodowej, jak Julio Bocca, Carla Fracci, Makanova. W 1997 został poproszony przez Francisco Nievę o przygotowanie choreografii do "La Vida Breve", na inaugurację sezony w Teatro Real w Madrycie. W tym samym roku został mianowany dyrektorem Andaluzyjskiego Centrum Tańca (Centro Andaluz de Danza), a także Andaluzyjskiego Zespołu Tańca. Otrzymał również Narodową Nagrodę w dziedzinie Tańca, przyznawaną przez Ministra Kultury. Ponadto kontynuował tworzenie choreografii dla innych zespołów. Był współtwórcą choreografii dla Aidy Gómez do dzieła "Salomé" w reżyserii Carlosa Saury (2002). Od 2004 roku piastuje funkcję dyrektora Hiszpańskiego Baletu Narodowego.

CHANO DOMÍNGUEZ pianista

Urodzony w 1960 roku w Cádiz. Swoją pierwszą gitarę otrzymał od ojca - wielkiego miłośnika flamenco - w wieku ośmiu lat. Jako dwunastolatek zaczął śpiewać w chórze kościelnym w swoim miasteczku. Pozwoliło mu to, początkowo w tajemnicy przed wszystkimi, ćwiczyć grę na starych organach.

Dźwięk fortepianu wywarł silny wpływ na młodego Chano; jako młody chłopak zaczął grywać z grupami folklorystycznymi, jak również z bardziej komercyjnymi zespołami muzycznymi. W wieku 18-tu lat założył CAI, z którym nagrał swoją pierwszą płytę. CAI był jednym z ważniejszych zespołów tzw. nurtu "andaluzyjskiego rocka".

Dwie płyty później, w 1981 roku grupa się rozwiązała, a Chano zaczął zbliżać się do jazzu. W latach 80 rozpoczął współpracę z legendarną formacją hiszpańską Hiscadiz, dzięki czemu trafił na międzynarodową scenę jazzową. Po okresie intensywnych występów, w czasie których zaprezentował sie na festiwalach i w teatrach całego świata, we współpracy z Carlesem Benaventem, El Bola i Jorge Pardo nagrał swoją pierwszą płytę solową.

ROQUE BANOS kompozytor

Jest autorem muzyki do wielu filmów hiszpańskich, choć jego sława sięga daleko poza granice Hiszpanii. Jest również znany na arenie międzynarodowej. Napisał muzykę m.in. do docenionego przez krytykę, brytyjskiego filmu o gangsterze na emeryturze "Sexy Beast" w reżyserii Jonathana Glazera, z Benem Kingsleyem w roli głównej, oraz do "Mechanika" z Christianem Balem. W jego filmografii znajdują się ponadto dwa filmy Carlosa Saury o międzynarodowej sławie: "Goya" i "Salome".

materiały dystrybutora

Reklama

Dowiedz się więcej na temat: Iberia

Reklama

Reklama

Najlepsze tematy

Reklama

Reklama

Reklama

Strona główna INTERIA.PL

Polecamy

Rekomendacje