Charlotte Rampling - biografia

Urodzona 5 lutego 1946 roku angielska aktorka, modelka i ikona stylu.

Reklama

Karierę rozpoczęła od epizodu w nagrodzonym Złotą Palmą w Cannes „Sposobie na kobiety” Richarda Lestera (1965). O swoim talencie dała znać w 1966 roku dzięki „Georgy Girl” (1966) Silvio Narizzano. Wcieliła się w zepsutą współlokatorkę tytułowej naiwnej bohaterki. Od tego czasu Rampling zaczęła regularnie pojawiać się na ekranie, grając w filmach angielskich, jak i francuskich.

Swą pierwszą wielką rolę zagrała w 1969 roku w „Zmierzchu Bogów” Luchino Viscontiego, filmie rozpoczynającym niemiecką trylogię uznanego reżysera. Opowiadał on o rodzinie Essenbecków – przemysłowcach, którzy związują się biznesowo z Nazistami. Rampling wcieliła się w żonę jednego z bohaterów, wysłaną wraz ze swoimi dziećmi do obozu koncentracyjnego.

W 1974 roku Rampling wystąpiła wraz z Dirkiem Bogarde w kontrowersyjnym „Nocnym portierze” Liliany Cavani, opowiadającym o sadomasochistycznym romansie więzionej z obozie koncentracyjnym kobiety z jednym z jej oprawców.

W swej karierze Rampling nie stroniła od kina gatunkowego. W adaptacji powieści Raymonda Chandlera „Żegnaj, laleczko” wcieliła się w famme fatale, uwodzącą granego przez Roberta Mitchuma detektywa. Z kolei w 1977 roku zagrała w horrorze „Orca”, przez wielu nazywanym marną podróbką „Szczęk” Spielberga. Krytycy nie szczędzili także pochwał jej roli w „Werdykcie” (1982) Sydney'a Lumeta, w którym wystapiła u boku Paula Newmana. W kolejnych latach Rampling zagrała między innymi w „Max, moja miłość” (1986), w którym jej bohaterka romansowała z szympansem, oraz horrorze „Harry Angel” (1987).

Później kojarzono ją głównie z rolami w kinie kostiumowym, między innymi „Miłości i śmierci w Wenecji” (1997). Nowy kierunek jej karierze nadała współpraca z uznanym francuskim reżyserem Françoisem Ozonem. W ich pierwszym wspólnym projekcie „Pod piaskiem” (2000) Rampling wcieliła się w kobietę niemogącą pogodzić się ze śmiercią swego męża. Z kolei w "Basenie" (2003) zagrała przeżywającą kryzys twórczy brytyjską pisarkę, która w poszukiwaniu natchnienia wyjeżdża do położonej na południu Francji wilii swego wydawcy. Spokój autorki burzy niespodziewane pojawienie się nastoletniej Julie, córki właściciela domu. Między kobietami szybko dochodzi do pojedynku osobowości, a później także wzajemnej fascynacji. „Basen” zyskał bardzo dobre oceny, a krytycy często porównywali go do najlepszych filmów Alfreda Hitchcocka.

W 2005 roku Rampling zagrała w filmie „Na południe”, podejmującym temat seks-turystyki. Opowiadał on o grupie kobiet w średnim wieku, który podczas podróży na Haiti oddają się przyjemnościom z miejscowymi żigolakami.  Jednym z najwiekszych sukcesów w jej karierze okazała się rola w filmie "45 lat". Wraz z Tomem Courtaney'em wcieliła się ona w małżeństwo przygotowujące się do obchodów 45 rocznicy ślubu. Idylla zostaje jednak przerwana przez wiadomość o odnalezieniu idealnie zachowanych zwłok byłej narzeczonej męża, która 50 lat wcześniej zaginęła podczas wspinaczki w Alpach.

Rampling otrzymała liczne wyróżnienia, między innymi nagrodę aktorską podczas festiwalu w Berlinie i Europejską Nagrodę Filmową. Po raz pierwszy w jej karierze nominowano ją także do Oscara.

Dowiedz się więcej na temat: Charlotte Rampling

Reklama

Najlepsze tematy

Reklama

Reklama

Strona główna INTERIA.PL

Polecamy

Rekomendacje